شمارهٔ ۱۶۶ - این قطعه را برای سنگ مزار خودم سروده‌ام

برداشت: این شخص که خاک تیره‌ برای او مانند محل استراحت و خواب است، ستاره‌ی آسمان ادب، پروین است.

برداشت: هرچند که او هیچ چیز جز تلخی از روزگار تجربه نکرده است، اما هر چه بگوید، کلامش شیرین و دلپذیر است.

برداشت: آن کسی که دیروز بسیار سخن می‌گفت، امروز به دعای خیر و آرامش نیاز دارد.

برداشت: دوستان به یاد یکدیگر خوشحال می‌شوند، اما دل کسی که بی‌دوست باشد همیشه غمگین است.

برداشت: خاکی که به چشم می‌رود، می‌تواند باعث زحمت و رنج فراوانی شود، و سنگینی سنگ بر سینه نیز می‌تواند بسیار دشوار و سنگین باشد.

برداشت: هر کسی که حقیقت را می‌بیند، بر روی این بستر نگاه می‌کند و از آن عبرت می‌گیرد.

برداشت: هر کسی که هستی و از هر نقطه‌ای که به اینجا آمده‌ای، در نهایت همه ما به یک سرمنزل می‌رسیم.

برداشت: هر چه انسان دارا و ثروتمند باشد، زمانی که به این نقطه برسد، در واقع بی‌بهره و فقیر است.

برداشت: در جایی که سرنوشت و تقدیر دخالت می‌کند، بهترین راه تسلیم و پذیرفتن آنچه پیش آمده است، با احترام و ادب است.

برداشت: زایش و مرگ و پنهان‌کاری در زندگی، سنتی قدیمی و جاودانه است.

برداشت: شادی و خوشحالی از آن کسی است که در این دنیا پر از سختی و مشکلات، دلی را آرامش می‌بخشد و باعث تسکین غم‌ها می‌شود.