شمارهٔ ۱۶۱ - هرچه باداباد

برداشت: در صبح زود، باد به خاک گفت که آرزو دارم هیچ‌کس در زندگی‌اش به بدبختی و تیره‌روزی دچار نشود.

برداشت: تو در حالتی آشفته‌ای و ما در آرامش به سر می‌بریم، تو در بند ما هستی و ما از قید و بند آزادیم.

برداشت: تمامی ماه‌ها همچون کودکان در مهدکودک هستند و هر کدام ویژگی‌های خاص خود را دارند.

برداشت: گاهی به جاهای دور سفر می‌کنم و دنیا را می‌گردانم، و گاهی در مزرعه مشغول کار می‌شوم و زمان برداشت محصول را تجربه می‌کنم.

برداشت: پیام‌آور خوشبختی چون من به سوی مردم فرستاده نشد تا به آنها سلام برساند.

برداشت: برگ‌ها را از روی چهره‌ام بردارم و غنچه‌ها را که باز شده‌اند، با خوشحالی نگه‌دارم.

برداشت: من به باغ می‌فرستم، در روز نوروز خبر شادمانی و امید به آرزوها.

برداشت: گاهی پیش می‌آید که من اساس و ریشه درختان چنار، صنوبر و شمشاد را از زمین درآورم.

برداشت: به خاطر قدرت و توان من، غبار شدم و خاک پادشاه جمشید و استخوان‌های قباد نیز از میان رفت.

برداشت: گاهی در باغ به خوشی مشغولم و گاهی در دامان دلبر، گاهی در بلخ و زمانی در بغداد.

برداشت: من با این ویژگی‌های ناپسند و زشت تو روبه‌رو هستم، در حالی که من با نهادی خوب و با افتخار هستم.

برداشت: او می‌گوید که ویژگی من افتادگی است و به خاطر همین افتادگی، در زمانه خود به زمین افتاده‌ام.

برداشت: در جایی که تیرانداز دنیا وجود دارد، خوش به حال کسی که وقتی به او رسید، زمین‌گیر شد.

برداشت: همه ما در مسیر بی‌وجودی در سفر هستیم، برخی خوشبخت و بی‌نیاز و برخی دیگر بیچاره و حقیر و انتقادگر.

برداشت: سیل طاقت‌فرسا و پرتگاهی ترسناک وجود دارد. بنیان‌ها ضعیف و خانه‌ها بی‌اساس هستند.

برداشت: هر چقدر هم که تلاش کنی و مانند شاگردان زمانه خود را تربیت کنی، در نهایت به نتیجه نخواهی رسید، ای حکیم بزرگ.

برداشت: اگر راهنمای انسان، دیو و شیطانی باشد، او هیچ توشه و زاد و توانی برای مسافرت نخواهد داشت.

برداشت: چند بار می‌خواهی دل دیگران را در مدت زمان کوتاهی شاد کنی و تا کی می‌خواهی درباره ماه‌ها و فصل‌ها حرف بزنی؟

برداشت: کسی که در این دنیای پر از مشکلات و ترفندها غرق نشده است، به این دلیل است که در این چاه عمیق قدم نگذاشته است.

برداشت: این معما در ذهن هیچ‌کس حل نشد و کسی نتوانست به این راز پی ببرد.

برداشت: من و تو هر دو در نمی‌دانم و تحت فرمان و اختیار یکی هستیم. هر آنچه که او به ما عطا کرده است، از جانب همان یک شخص است.

برداشت: هر چه کوشش و تلاشی در راستای فهم و آگاهی شده، این مکان یا حالتی که در آن هستیم هنوز به وضعیت مطلوب نرسیده است و همچنان در وضعیت نابسامانی قرار دارد.

برداشت: وقتی که سپیدی و سیاهی نابود می‌شوند، دیگر چه فرقی بین اصل و نژاد وجود دارد؟

برداشت: انسان نمی‌تواند از ترفندها و رفتارهای ناپسند زمانه انتظار داشته باشد. او هر کاری که از دستش برآید را انجام می‌دهد و باقی را به حال خود می‌گذارد.

برداشت: اگر من همچون آهن نرم و انعطاف‌پذیر باشم، تو باید محکم و مقاوم مانند پولاد باشی تا بتوانی بر من اثر بگذاری.

برداشت: در برابر سرنوشت و تقدیر، تفاوتی بین ضعیف و قوی، یا انسان و حیوان وجود ندارد. چه اینکه فردی بی‌پناه باشد و چه قدرتی در دست داشته باشد، همه در نهایت تحت تأثیر حکمت و قضاوت نامعلوم پیش می‌روند.