شمارهٔ ۱۲۶ - گل بی عیب

برداشت: بلبل از گل سرخ می‌پرسد که چرا این همه خار دور تو جمع شده است.

برداشت: دوستی با کسی که خوشبو و نیکو است، اشتباه است اگر با خار و زشتی همراه شود.

برداشت: هر کسی که بخواهد به تو نزدیک شود و با تو ارتباط برقرار کند، ارزش و مقامش پایین است و هر کس که به تو نزدیک می‌شود، آبرویش را می‌بازد.

برداشت: در هر روز، یک آدم فقیر در دروازه‌ی قصر تو دیده می‌شود و هر شب در کوچه‌های تو سر و صدای زیادی برپا است.

برداشت: ما هرگز تو را در حال آرامش و خونسردی ندیدیم، بلکه همیشه در مواجهه با مشکلات و ناراحتی‌ها بودیم، چه از طرف راست و چه از طرف چپ.

برداشت: عاشقان در هر مکان نمی‌توانند به تنهایی و آرامش بپردازند. جایگاه نزدیکی و ارتباط با تو کجاست؟

برداشت: گُلی به این زیبایی چطور می‌تواند در کنار یک خار باشد؟ انگار این رفیق بی‌سر و پا، هیچ توجهی به وجود خود ندارد!

برداشت: گل زیبایی را می‌بینی که چرا در کنار آن خار وجود دارد. نباید از خود بپرسی که چرا این خارها در کنار زیبایی رشد کرده‌اند.

برداشت: او گفت: "زیبایی گل تنها به خاطر یک لحظه خوش و زیبا است."

برداشت: خوشی‌ای که از تو دور شود، چه ارزشی دارد؟ و آن صفایی که از بین برود، چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: گل نمی‌تواند از وجود خار در چمن و باغ دوری کند، زیرا این وضع بخشی از تقدیر و سرنوشت اوست.

برداشت: ما جوانه زدیم تا در نهایت پژمرده شویم، مانند گل سرخی که فقط برای دو شب باقی می‌ماند و بعد از آن از بین می‌رود.

برداشت: در نهایت، این گل زیبا که مورد توجه شماست، به اندازه‌ای ذلیل و حقیر خواهد شد که حتی از خار هم پست‌تر خواهد بود.

برداشت: به دنبال زیبایی‌ها و خوشی‌ها باش، زیرا سرزمین علم و دانش از سایر دنیایی‌ها جداست.

برداشت: برای به دست آوردن چیزی که خالص و بدون نگرانی باشد، باید آن را از جای دیگری طلب کرد.

برداشت: وقتی ما برویم، همچنان زیبایی و کمال حق وجود دارد که هیچ نقص و شبیه‌ دیگری ندارد.

برداشت: همه چیز در اف forgottenness غرق شده است و این غفلت، مسیر هر کسی را به سوی پایان و نابودی می‌برد.

برداشت: چشم تو چه چیز دیگری می‌تواند از زندگی بخواهد؟ چه کار می‌توان کرد؟ دنیا بی‌رحم و بی‌توجه است.

برداشت: از ترازوی سرنوشت شکایت نکن، زیرا از وزن هر کسی کاسته خواهد شد.

برداشت: به راهی برو که نشانه‌ها و نشانه‌هایش واضح و روشن است، اما با این وجود، خود آن نشان‌ها و نشانه‌ها همچنان نامشخص و ناپیدا هستند.

برداشت: نمی‌توان گفت که چطور و از کجا خار رشد کرده است، چرا که در این باغ حتی خار نیز ارزش و اهمیت دارد.

برداشت: با هر کسی که تو را در زندگی قرار دهد، باید همان‌جا بمانی. هر چیزی که شخص با نفوذ از تو خواست، قابل قبول است.

برداشت: انسان به تنهایی سزاوار نیست، در حالی که خداوند متعال و با شعور، تنهاست.

برداشت: هدف اصلی و ارزشمند مانند گوهر در یک معدن است و اشیاء براق و درخشان ممکن است شبیه به آن باشند، اما در واقع تنها زینت هستند و به عمق و اصل چیز ارتباطی ندارند.

برداشت: کسی که به دنبال تنهایی و آرامش است، باید بکوشد تا از افراد و چیزهای غیروابسته دور شود، زیرا در این حالت می‌تواند به قدرت و استحکام دست یابد که بدون شک و تردید به او می‌رسد.

برداشت: هر چیز زیبا و خوبی در دنیا دلیلی دارد و هیچ کدام بی‌عیب نیستند، اما تنها موجود بی‌عیب و بی‌دلیل خداوند است.