شمارهٔ ۱۲۰ - گذشتهٔ بی‌حاصل

برداشت: ای کاش زمان اینقدر سریع نمی‌گذشت و فصل جدایی در زندگی‌ام وجود نداشت.

برداشت: ای کاش در این دنیای وسیع، نشانه‌ای از طوفان و تغییر و تحول نبود.

برداشت: اگر گنجشکی در کندوکاو باشد و همسایه‌اش عقابی نباشد، دیگر مرغکان او را نخواهند ترساند.

برداشت: ما در مسیر زندگی ‌اشتباه کردیم و از راه اصلی منحرف شدیم، در حالی که اگر خوب نگاه می‌کردیم، مسیر به همین سادگی می‌بود و پیچیدگی نداشت.

برداشت: شمعی که خوانده‌ایم، روشنایی نداشته است و آبی هم که در کوزه قرار دارد، وجود ندارد.

برداشت: هر چقدر که در زندگی زحمت کشیدیم و زمان را گذراندیم، هیچ وقت نتوانستیم حساب و کتاب درستی از روزها و کارهای خودمان داشته باشیم.

برداشت: پرنده‌ای که در چرخش زندگی است، جز طعمه‌ای دیگر برای خود نمی‌بیند و تنها به کاهن سیاه رنگی که مرده است توجه می‌کند.

برداشت: زمانه به قلب من آسیب زد و این آسیب مثل دزدی از لباس نیست.

برداشت: وقتی که خمره وجود خالی شد، دیگر پُر نمی‌شود؛ زیرا دیگر خمره شراب نیست.

برداشت: به خانه‌ی خود به شیطان توجهی نکن، چون به سوال‌های دیوانه‌وار او پاسخی ندارم.

برداشت: چرا ایام پیری‌ات چنین تیره و تار به نظر می‌رسد، مگر اینکه ایام جوانی‌ات درخشان و سرشار از نشاط نبوده باشد؟

برداشت: زمانه بسیار چرخیده و تغییرات زیادی داشته، اما هنوز هیچ نتیجه‌ای از زحمات و تلاش‌های ما به دست نیامده است.

برداشت: آب را از چاه نکشید، زیرا در دست ما ریسمانی نیست که به دلو ببندیم.

برداشت: اگر فکر و اندیشه‌ی منفی وجود نداشت، دل آرام و پر از شادی خراب نمی‌شد.

برداشت: این جمله به معنای این است که اسب سرکش و آزنده‌ای را از بین برندگان نیکوکاران جدا نگه‌دار و در این وضعیت، جایی برای او وجود ندارد. در اصل به نوعی اشاره به این دارد که افرادی که رفتارهای خوبی دارند، جایی برای کسانی که فقط به فکر خود هستند و به دیگران آسیب می‌رسانند، نخواهد بود.

برداشت: تو در بیابان جان، به فریب سراب تن دچار شدی، در حالی که آن سراب واقعی نبود.

برداشت: ما به خاطر نادانی و جهالت‌مان، دچار آسیب و نابودی شدیم؛ این خرابی ناشی از خطاهای خودمان بود، نه به دلیل عوامل طبیعی مانند رعد و برق یا تابش آفتاب.

برداشت: سال‌ها و ماه‌ها سپری شدند و ما در خواب بودیم. خواب ما، خواب عادی نبود بلکه به مرگ نزدیک‌تر بود.