شمارهٔ ۱۱۱ - کاروان چمن

برداشت: مرغ چمن به پرنده‌ای که در قفس است، گفت: گل و میوه در حال حاضر بسیار خوشبو و تازه هستند.

برداشت: این قفس را باز کن و از آن بیرون بیا، زیرا نه در باغ خبری از کسی هست و نه در سبزه.

برداشت: گفت: چه کار کنم با کسی که در این جهان شب را می‌گذراند، در حالی که سحرگاه دزد و در شب، چوپان است.

برداشت: بسیاری از مکان‌ها هستند که در ظاهر آرام به نظر می‌رسند، اما در واقع می‌توانند محل مشکلات و خطرات باشند. همچنین، در زندگی، دام‌ها و تله‌هایی وجود دارند که ممکن است در هر سمت ما کمین کرده باشند.

برداشت: در هر گوشه از این دنیا، چیزی جز درد و رنج نمی‌بینم و خبری از زیبایی‌ها و خوشی‌ها نیست.

برداشت: همچون من نجنب و غافل نباش، چرا که این قفس تنها قفس نیست و محدودیت‌های بیشتری وجود دارد.

برداشت: زندگی و دنیا ارزش بالایی ندارد، حتی اگر لحظاتی زیبا و شگفت‌انگیز به نظر برسد، در واقع مانند یک مگس در برابر یک موجود افسانه‌ای است و نباید آن را بزرگ و مهم شمرد.

برداشت: در باغی پر از گل و لاله، کاروانی با اسب‌هایی در حال حرکت است و صدای زنگ جرس به گوش می‌رسد.

برداشت: از مشکلات و گرفتاری‌های من درس بگیر، چون در نهایت هوس و آرزوهای بی‌پایه به چه نتایجی می‌انجامند.

برداشت: وجود ما که به نظر بی‌فایده می‌آید، تنها به شکل یک آه سرد تجلی پیدا می‌کند که آن را نفس می‌نامیم.

برداشت: دیدن و شنیدن این همه چیز برای ما کافی است.