شمارهٔ ۱۰۵ - فلسفه

برداشت: نخود به لپی می‌گوید که چرا من اینقدر کوچک و ریز هستم، در حالی که تو اینقدر بزرگ و دراز هستی.

برداشت: او گفت که ما هر دو باید تحمل کنیم، چاره‌ای جز این نیست و باید با شرایط زندگی کنار بیاییم.

برداشت: راز آفرینش به کسی گفته نشده است، پس از افرادی که دروغین‌گویی می‌کنند، این واقعیات را نپرس.

برداشت: هیچ کس در این میدان جنگ نمی‌تواند راهی پیدا کند، زیرا در این فضای خاص کسی به رازها و اسرار نزدیک نمی‌شود.

برداشت: قد و قامت بلند و چهره زیبا و جذاب من و تو در نظر کسی ارزش زیادی ندارد، مانند دنیای فریبنده‌ای که تغییراتش سریع و موقتی است.

برداشت: یک روز ما هر دو با هم در آتش عشق خواهیم سوخت و به بیان دیگری، به یکدیگر پیوند خواهیم خورد.

برداشت: نمی‌شود با تقدیر سرسخت مقابله کرد و نمی‌توان به خاطر دنیا خود را به ناز و نازک دلی بزداییم.

برداشت: به جایی می‌روم که از این مطبخ و این کیسه بیرون بیایم و در نهایت همه چیز مشخص خواهد شد.

برداشت: برای اینکه از میان برویم و صدا نزنیم، باید با خروش و قدرت عمل کنیم، اما بدون اینکه صدایی از خود出切 دهیم.

برداشت: این چه نادانی است که وقتی همه چیز به پایان می‌رسد و مشکلات نمایان می‌شود، من و تو به هم نزدیک می‌شویم؟

برداشت: هرچند در سختی و زحمت هستیم، اما خوشحالیم که مردم به ما نیاز دارند.

برداشت: دنیا به امور دیگران رسیدگی نمی‌کند، بنابراین تو خودت به کارهایت رسیدگی کن.

برداشت: زمانی که بدن و لباس از ما جدا خواهند شد، دیگر تفاوتی میان لباس کهنه و لباس با ارزش نیست.

برداشت: ما از پایان ماجرا بی‌خبر هستیم، پس چه درکی از ابتدا داریم؟