شمارهٔ ۹۳ - صاف و دُرد

برداشت: یک غنچه به گل پژمرده‌ای گفت که چرا زود به روزگار دلگیر می‌شوی.

برداشت: آب بسیار زیاد و وسیع است، اما چرا تو کم شده‌ای و کوچک گشته‌ای؟

برداشت: از میان این همه سبزه و گل، فقط تو وجود داری که نه لطمه‌ای خوردی و نه پژمرده شده‌ای.

برداشت: او گفت: زنگاری که در آئینهٔ ما وجود دارد، مانند چیزی نیست که دیگران می‌دانند و درک می‌کنند.

برداشت: دیروز در حالت سرخوشی و گوارایی همانند مِی (شراب) بودیم و به طور بی‌پیرایه‌ای از آن نوشیدیم و به حالتی بالاتر و شادی واقعی دست پیدا کردیم.

برداشت: این دنیا از من بی‌خبر است و شادابیم را از من گرفته و به تو سپرده است.

برداشت: باغبان به دقت و با تلاش، زمین را فشار داده تا فضایی وسیع برای تو ایجاد کند.

برداشت: چه می‌توان گفت درباره کسی که دنیا را به یغما می‌برد؟ چه کاری می‌توان انجام داد، وقتی که سرنوشت ناگزیر است و باید انسان در برابر آن تسلیم شود؟

برداشت: تو به باغ آمدی و ما در غم و اندوه رفتیم. کسی که تو را به اینجا آورد، ما را از اینجا دور کرد.

برداشت: در این دفتر پیروزی، آسمان هر آنچه را که ما شمردیم، به حساب آورد.

برداشت: غنچه، وقتی که آب و هوا را تجربه کرد و شکوفا شد، چه می‌دانست که روزی خواهد پژمرد.

برداشت: نوشیدنی‌پیشهٔ دنیا، تقدیر و سرنوشت همه‌ی انسان‌هاست؛ پس هر کسی از این پیمانه‌ی خوشگوار بنوشد.