شمارهٔ ۹۱ - شوق برابری

برداشت: در هندوستان، پرنده‌ای به نام زاغچه وجود داشت که در آشیانه‌اش زندگی می‌کرد.

برداشت: او از بندگی و فرمانبری آزاد بود و در جایی زندگی می‌کرد که امن و پر رونق بود.

برداشت: نه نگران آب بود و نه نگران غذا، او فقط یک گدا بود اما زندگی اش به اندازه یک پادشاه خوشبخت بود.

برداشت: نه از آسمان زیبا شکایت دارد، نه از غم صیاد ناراحت است و نه نگران دام‌هاست.

برداشت: او از همه دنیا بیگانه است و از خود نیز هیچ احساس نزدیکی ندارد. در دلش نه غمی دارد و نه نگرانی.

برداشت: در نهایت، آن پرنده‌ای که به تنهایی زندگی می‌کرد، بسیار خسته و ناراحت شد.

برداشت: او گفت که بهار آمده و همه دوستان لباس‌های خود را عوض کرده‌اند و به سمت باغ رفتند.

برداشت: من نه زیبایی و دل‌انگیزی فصل بهار را تجربه کرده‌ام و نه غم و اندوه فصل خزان را؛ تنها در خستگی و رنج زندگی کرده‌ام.

برداشت: چند خانه در این آتش بسازم و چند بار حسرت باغ و گلزار را بخورم؟

برداشت: چند وقت در این مکان بمانم؟ زود برمی‌خیزم و به باغ می‌روم.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که شخصی آواز می‌خواند و این آواز را بر دیوار باغ می‌سراید. این آواز باعث خوشحالی او می‌شود و رایحه خوش گل‌ها باعث آرامش و شادابی او می‌گردد.

برداشت: می‌خواهم هم‌نفس قمری و بلبل باشم و در کنار زیبایی‌ها، شاداب و دل‌نشین شوم.

برداشت: به باغ رفت و بر شاخه‌ای نشسته دید که دو یا سه طاوس به زیبایی و آرامی در حال راه رفتن هستند.

برداشت: تمامی افراد زیر سایه‌ی چتر زیبا و رنگین او، به نوعی بیانگر طعنه و کنایه‌ای بر چهره‌ای پر از چین و چروک هستند.

برداشت: زاغچه به دام آنها افتاد و خواست تا مانند آنها عمل کند.

برداشت: باغ را زیر و رو کرد و به هر طرف دوید تا چند دانه پر طاووس پیدا کند.

برداشت: دوستی را در آغوش گرفتم و به همدیگر داستان‌ها گفتیم، اکنون دیگر کسی مرا نمی‌شناسد.

برداشت: زمانی که دم من مانند پر من زیبا و آراسته است، هیچ‌کس خواسته‌ام را نپذیرد.

برداشت: من زینت طاوس را با پر زیبای آن آراسته‌ام و برای آن پر، خود را به زیبایی آراسته‌ام.

برداشت: پرهایش را آرایش کرد و پرواز کردن را آغاز کرد، مانند طاووس که در حرکت و جلوه‌گری است.

برداشت: وقتی که طاوس خودخواه بال و پر امانتی‌اش را رها کرد، به خود نگاه کرد.

برداشت: گفت که ای زاغ سیاه، روزگار تو خالی است از زیبایی و جلوه.

برداشت: زیور و زینت ما، زیبایی چهره تو بود که ما را خوشحال نکرد و تو را همسر و یار خود قرار نداد.

برداشت: با وجود اینکه تمام زینت‌ها و زیبایی‌ها به ما تعلق دارد، اما این‌ها به خاطر تو ناپسند و بی‌ارزش نیست.

برداشت: حرکت و زیبایی تو هیچ فایده‌ای ندارد، چرا که در باغ، زاغی و طاوسی نمی‌ماند و همه چیز زودگذر است.

برداشت: هر چه که انجام دهی یا هر مانعی که بر سر راه من بگذاری، من به مسیر خود ادامه می‌دهم و تو نیز به راه خودت می‌روی.