شمارهٔ ۸۹ - شکسته

برداشت: لاله به بنفشه گفت: «ای ناآگاه، خبر داری که در باغ گل‌ها را مرتب کرده‌اند؟»

برداشت: به خاطر زیبایی تو، گل‌های چمن را رنگ‌آمیزی کرده و به عطر تو آغشته کرده‌اند.

برداشت: در این مهمانی شاد، به نظر می‌رسد که تو را در دریایی از غم غرق کرده‌اند.

برداشت: چرا بدون دلیل در شکستت، مانند این است که ریشه‌ای محکم به خاکت زده‌اند؟

برداشت: چرا چهره‌ات در هم و کمرت خم است؟ چه چیزی باعث شده که کارهای تو به هم ریخته شود؟

برداشت: چرا خود را نادیده می‌گیری و به عقب می‌افکنی، در حالی که دیگران را بر خود ارجحیت می‌دهند؟

برداشت: در این لباس آبی رنگ، به وضوح زشتی و نازیبایی تو را مشخص کرده‌اند.

برداشت: گفت، برای بهره‌برداری از سرنوشت، عاقلان از آغاز، خود را خم کرده‌اند.

برداشت: عارفان برای اینکه جانشان را از دلبستگی‌ها و خواسته‌های دنیوی خالی کنند، از آنها کاسته‌اند.

برداشت: یاد خداوند را بر یاد خود مقدم داشته‌اند و مانند ابراهیم ادهم، زندگی خود را وقف این یاد کرده‌اند.

برداشت: سفرکنندگان این مسیر از آگاهی برخوردارند، و هر کدامشان راه خود را به خوبی آماده کرده‌اند.

برداشت: جمعیت‌های بسیاری از معنا، از فاصله‌های دور گرگی را دیده و به شدت ترسیده‌اند.

برداشت: در نهایت، تمام خوشی‌ها به غم ختم می‌شوند و از ابتدا هم طبیعت با غم آمیخته است.

برداشت: تو از این موضوع بی‌خبری که به خاطر پاییز، باغ را شاداب و سرزنده نگه‌داشتند.

برداشت: تو متوجه نیستی که در دل هر قطره شبنم، چه طوفانی از احساسات و هیجانات نهفته است.

برداشت: هر فردی به نوعی با درکی از مسائل، در این مسیر تاریک هدایت شده است.

برداشت: از نسیم ملایم تو صحبت می‌کنی، اما ما از گرمای سوزان رنج می‌بریم؛ این شیرینی برای ما به زهر تبدیل شده است.

برداشت: تو شادی و خوشی را می‌بینی و ما غم و پژمردگی را احساس می‌کنیم، هر جا که تصویری از زندگی نمایان شده است.

برداشت: ما هیچ کاری از خودمان انجام نداده‌ایم، بلکه همه چیز به انتخاب و تصمیم صاحبان قدرت در جهان بستگی دارد.

برداشت: اگر در مورد خلقت و سرنوشت ما سوالی مطرح شده، باید بدانیم که همه چیز به یکدیگر مربوط است و به طور مشترک شکل گرفته‌اند.

برداشت: دوخت‌دوز و کار ما، هنر و دست‌ساخت خود را در این پرده سبز پنهان کرده‌اند.