شمارهٔ ۶۶ - ذره

برداشت: روزی قطره‌ای از خورشید به سمت مهمانی رفت و با شوق و ذوق زیادی به آنجا رفت.

برداشت: نیمه شب نرفته بود، که باد او را به زمین انداخت. با وجودی که سبکپا نبود، دید که چقدر وضعیتش سنگین شده است.

برداشت: گاهی چهره‌ی خورشید ابرها را می‌پوشاند و گاهی هم دلتنگی و عشق، هوا را به طوفانی پر از احساس تبدیل می‌کند.

برداشت: هزار قطره باران بر سرش بارید و به او آسیب زیادی رساند، از رعد و برق فصل بهار نیز چیزی کم نداشت.

برداشت: در آنجا هزاران نوع ارتفاع و هزاران نوع پایین آمدن را مشاهده کرد که در نهایت به مکانی روشن و پرنور رسید.

برداشت: پس از مدت طولانی نگاه کردن به آفتاب، در نهایت از این آرزو و علاقه خسته و دلزده شده است.

برداشت: آسمان، ارتفاع و نور و پاکی را می‌دید و این‌ها را به چشمان خودپرست و مغرور خود افزود، از شدت شگفتی و حیرت.

برداشت: از خورشید پرسیدند که این چه نوری است که در این فضا وجود دارد و تو را به محافظت واداشته است؟

برداشت: بذر گفت که من روشن کننده عشق هستم، چون این راز فراتر از دنیای تدبیر و تصورات انسانی است.

برداشت: در اینجا به نوعی اشاره می‌شود که مقام و قدرت سلیمان، از جمله تخت و تاج او، نمی‌تواند از مورچه‌ای کوچک در برابر خطرات محافظت کند. یعنی قدرت و ثروت ممکن است به تنهایی کافی نباشند و امنیت واقعی به چیزهای دیگری بستگی دارد. در واقع، این موضوع می‌رساند که همه چیز به ظواهر و مقام نیست و موجودات کوچک هم می‌توانند در دنیای بزرگ و پیچیده تأثیرگذار باشند.

برداشت: من از عبور یک ابر نازک، احساس اندوه می‌کنم؛ در حالی که تو از وزش یک باد، شادمانی و آرامش می‌یابی.

برداشت: نه هدفی وجود دارد که در میانهٔ راه نمایان شود و نه مشکلی هست که به سادگی حل شود.

برداشت: اگر هزار سال علم و حکمت بیاموزی و هزاران قرن هم در درس شناخت و معرفت بگذرانی، باز هم به اندازه کافی نخواهی دانست.

برداشت: اگر از تمام مسیرهای تاریک و ناپیدا آگاه شوی، می‌توانی به تمامی رازهای پنهان نیز پی ببری.

برداشت: اگر عقل و هنر را با هم بگیریم، شبیه همسر افلاطون می‌شود و اگر به دانش و فضیلت نگاه کنیم، شبیه استاد لقمان است.

برداشت: در آغاز حقیقت، هیچ پرنده‌ای نمی‌تواند به تنهایی به دنیای بی‌کران و خلوت خداوندی برسد.

برداشت: زمانی که به اوج کمال خود رسیدی، اگر خوب نگاهی به خودت بیندازی، متوجه نقص‌ها و کمبودهایت خواهی شد.

برداشت: عقل، مانند جواهر با ارزشی است که اگرچه در شرایط سخت و دشوار به دست نمی‌آید، اما این گوهر پاک هرگز از بین نمی‌رود.

برداشت: اگر تمام دنیا هم زیبا و دلپذیر باشد، اما اگر دهخدا وجود نداشته باشد، نمی‌تواند سختی‌های زندگی کشاورزان را نشان دهد و آن را تحمل کند.

برداشت: به جلو نرو و در جستجوی چیزهایی که به دست نخواهی آورد، نباش. تنها نتیجه‌اش سقوط، توقف و پشیمانی خواهد بود.

برداشت: به کوی عشق نمی‌روی و پروین مانند ذره‌ای، هیچ راه و رسمی را نمی‌دانی.