شمارهٔ ۶۳ - دیدن و نادیدن

برداشت: شبی که چشمم خوابش نمی‌برد، مژگانم به من زخم زبان زدند که چرا بی‌دلیل برای دیگران تلاش می‌کنی.

برداشت: همواره باید سختی‌ها و ظلم‌ها را تحمل کرد و از استراحت دور ماند، همچنین باید با آرزوهای دشوار زندگی کرد بدون اینکه از دیگران دلخور شد.

برداشت: انسان‌ها در زندگی خود به همه چیزهای خوب و بد، زیبا و زشت، و حتی به گیاهان و جانوران توجه می‌کنند، اما در عین حال از درون خود و ویژگی‌های واقعی‌اش چیزی نمی‌بینند.

برداشت: وقتی که به کار مشغول شده‌ای، باید بدانیم که پاداش تلاش و زحمت تو چیست. در زمان کار، اندازه‌گیری فعالیت‌ها اهمیت زیادی دارد.

برداشت: از محفل تاریک خود، نور و روشنایی را دریغ نکن، زیرا که از این محفل، باید به زودی خارج شوی.

برداشت: جواب داد که روش انسان‌های باتجربه این نیست که در خواب بمانند و بی‌خبر از دانش باشند، در حالی که کار را ترک کنند و کم‌کاری کنند.

برداشت: این بیت به نوعی به خستگی و دشواری‌های روزانی اشاره دارد و به ارتباط بین شب بیداری و تلاش برای غلبه بر آن مشکلات اشاره می‌کند. به این معنا که در روز با سختی‌ها و خستگی‌هایی مواجه هستیم، اما شب را بیدار می‌مانیم تا با چالش‌ها روبرو شویم.

برداشت: برای من داستانی از آرزوها و خواسته‌ها نگو، زیرا هنرمندان واقعی به خود خواهی و خودپسندی علاقه‌ای ندارند.

برداشت: چشم در واقع نگهبان وجود و بدن انسان است، همانطور که راه پیمودن در یک سفر نیاز به مسیر و رسم مشخصی دارد.

برداشت: اگر به دنبال خواسته‌ها و آرزوهای خود می‌رفتم، اکنون جایی برای نگاه کردن و گردش در زندگی نداشتم.

برداشت: هرگز روشنایی را به پای خود نیفکن، هرچند که وظیفه چراغ نورافشانی است.

برداشت: انگار نه خبری از تصمیمات سرنوشت است که باعث دلتنگی شود و نه کسی وجود دارد که به ناله و شکایت از زمان بپردازد.

برداشت: نگو چرا من و تو با هم چشم‌به‌راه شدیم و در این داستان کسی از حال ما خبر ندارد و در پی پرسیدن نمی‌آید.

برداشت: هزاران سوال و معما در دنیای واقعی وجود دارد، اما متأسفانه درک آن‌ها کار آسانی نیست.

برداشت: دل می‌تپد و چشمان بیدار روشنی می‌یابند، به طوری که خون می‌جوشد و اشک از چشم جاری می‌شود.

برداشت: از کوه و کاه، سنگینی و سبکی را می‌توان آموخت؛ از خاک، صبر و فروتنی؛ و از باد، رقص و انعطاف پذیری را.

برداشت: آسمان به من نگاه کرد و نام مرا برگزید به خاطر خاصیتی که داشتم: توانایی چشم‌پوشی از خود.

برداشت: هزاران سال اگر نور را نبیند، باز هم دیدن خود بهتر از آن است.

برداشت: تمایل به خواهش‌های نفسانی مانند دیوی خبیث و تیره‌دل است و این خودپرستی از پرستیدن اجنه نیز بدتر است.