شمارهٔ ۶۲ - دو همراز

برداشت: در صبح زود، وقتی که در برکه بود،‌ بط به ماهی گفت که امروز وقت شنا کردن و پرش نیست.

برداشت: دنیای عشق و دلبستگی به‌گونه‌ای است که دیگر جایی برای استراحت و آرامیدن وجود ندارد.

برداشت: همیشه سعی کردم که تو را از این موضوع آگاه کنم، اما به نظر می‌رسد که تو توانایی شنیدن آن را نداری.

برداشت: من بارها گفته‌ام که خانهٔ صیاد جای امنی برای زندگی نیست و نباید در آن جا سکنی گزید.

برداشت: من از بین می‌روم، وقتی خطر به تو نزدیک می‌شود، چه راهی پیدا می‌کنی وقتی که توانایی فرار کردن نداری؟

برداشت: در اینجا بیان می‌شود که ارزش و بهای یک رگ و یک قطره خون انسان، به اندازه هزار چشمهٔ روشن و هزار برکهٔ پاک نیست. به عبارت دیگر، جان و خون انسان بسیار ارزشمندتر از زیبایی‌های طبیعی و منابع طبیعی است.

برداشت: گفت منزل مطلوب آنقدر دور است که فکر کوتاه ما قادر به رسیدن به آن نیست.

برداشت: هزاران تلاش و کوشش در این کارگاه وجود دارد، اما هیچ فایده‌ای ندارد زیرا هر فردی برای دیدن و درک آنچه انجام می‌شود، توانایی یا تمایل ندارد.

برداشت: از مزارع آسمان گندم‌زاری را نچین که غنچه و گل این باغ برای چیدن آماده نیستند.

برداشت: اگر از آب فرار کنی، ممکن است به تو آسیب بزنند. در اینجا، هیچ‌کس نمی‌تواند برای نجات تو کاری انجام دهد.

برداشت: به لبه‌ی خطر، اسب تمایلات و آرزوها را بی‌احتیاط نران، زیرا دیگر فرصتی برای کنترل آن نیست.

برداشت: به پای گلزار زیبایی زندگی، این همه خار برای چه چیزی است، اگر به دنبال نوشیدن شادابی آن نیستیم؟

برداشت: این دام را به قدری پنهانی و با احتیاط می‌چینند که هیچ فرصتی برای ترس یا فرار باقی نمی‌ماند.

برداشت: در روزگار فتنه و مشکلات، تنها نشانه‌های ویرانی قابل مشاهده است و مانند بادی در سحرگاه، هیچ چیز دیگری از آن به جز آثار و خرابی‌هایی که به جا گذاشته، دیده نمی‌شود.

برداشت: وقتی من به خاک افتادم و در مشکلات زندگی غرق شدم، تو هم با آتش دیگری سوختی. دیگر صحبت درباره‌ی شنا کردن و رهایی از این چالش‌ها بی‌فایده است.

برداشت: در مسیر سختی‌ها و روزگار دشوار، اگر چوپان بخواب برود، گله‌ها نمی‌دانند چه زمانی باید بچرند و در این وضعیت به بی‌نظمی دچار می‌شوند.

برداشت: بریدن و دوختن لباس من و تو نتیجه‌ای از اختلاف و جدایی نیست، بلکه نشان‌دهنده‌ی تلاش برای نوآوری و ایجاد طرحی جدید است.

برداشت: اگر روزی روزگار بخواهد و حادثه‌ای پیش بیاید که بهایی بر آن گذاشته شود، چه فایده‌ای دارد که ما نگران آن باشیم؟ چرا که ما اصلاً نمی‌توانیم وارد این معامله شویم.