شمارهٔ ۴۶ - جان و تن

برداشت: کودکی در آغوشم بود که قبایی سرخ رنگ به تن داشت و روزگاری را با خوشحالی سپری می‌کرد.

برداشت: او مانند جانش از او محافظت می‌کرد و او را ارزشمندتر از یک لوزینه (بخش زیبا و مرغوب دانه) می‌دانست.

برداشت: هر زمان که غبار و آلودگی‌ها پاک می‌شود، آن‌جا هم زمین‌های زراعی و هم محل زندگی‌اش را می‌شمارد و برمی‌شمارد.

برداشت: حسود نمی‌توانست زیبایی و شور و شوق او را پنهان کند؛ او همچنان می‌درخشید و چون گلی که در بهار می‌شکفد، جلوه‌ای متفاوت و دل‌فریب داشت.

برداشت: اگر کودک کوچک میریزد، چند قطره اشک به دامان او بیفتد، آن اشک روشن و زیبا را میمکد.

برداشت: اگر رشته‌ای از آستین او پاره می‌شد، به خاطر حل مشکل، به سمت مادرش می‌رفت.

برداشت: زمان بازی در دشت و بیابان به زودی از کنار بچه‌ها رد می‌شود.

برداشت: چادری که به امانت گرفته بودند، باعث ایجاد آشفتگی و مشکلاتی برای بچه‌ها شد.

برداشت: همه‌ی دل‌ها پیش او به عنوان امانت باقی مانده و او را در نزد خود گرامی می‌دارند، مانند کودکانی که لباس نو و زیبا دارند.

برداشت: در زمان خداحافظی، او راهنمایی بود که نشان می‌داد کجا برویم و در روز جشن و تفریح، او مانند یک پادشاه می‌درخشید و همه چیز را تحت کنترل داشت.

برداشت: کودکی از باغ میوه‌ای می‌آورد و از من می‌خواهد که لحظه‌ای با او به سمت ده برویم.

برداشت: فرد دیگری آرام به نزد او می‌رفت تا دستش را بر روی آن لباس قرمز بگذارد.

برداشت: روزی، آن مسافر ساده و بی‌تظاهر در زمان تفریح از تلی معکوس و واژگون گذشت.

برداشت: او لباسش پر از خار و سرش بر سنگ خسته است، یکی از آنها کاملاً پاره شده و دیگری شکسته است.

برداشت: کودک بی‌گناه و بی‌خبر از علت مشکل، وقتی پارگی‌های لباس را دید، ناراحت شد و گریه کرد.

برداشت: هرچند که او به خاطر لباسش خون زیادی از سرش ریخت، اما برای حفظ آن لباس، اشک‌های فراوانی از چشمانش سرازیر شد.

برداشت: اگر با چشم دل بنگریم، ای دوست، مثل آن کودکی هستیم که در این راه قرار داریم.

برداشت: لباس رنگارنگ ما نمایانگر آرزوها و خواسته‌هایمان است و هر چیزی که به ما می‌رسد نتیجه‌ی همین آرزوهای ماست.

برداشت: ما در آرزوها و خواسته‌هایمان زیاد داریم، اما در دانش و فهم، کمبود داریم. سال‌ها زندگی کرده‌ایم اما هنوز از نظر روحی و فکری مانند یک کودک هستیم.

برداشت: ما روح خود را آزاد ساختیم و در پی بودیم که چگونه به زندگی ادامه دهیم. بدن ما به پایان رسید و ما در اندوه پوشش خود هستیم.