شمارهٔ ۴۰ - توشهٔ پژمردگی

برداشت: لاله‌ای به نرگسی که پژمرده است گفت: تماشا کن که ما چقدر زیبا و درخشان هستیم.

برداشت: ما هم آن کالا ارزشمند و بی‌نظیر را در شب خریده‌ایم و صبحگاه آن را فروختیم.

برداشت: آسمان روزی به تو درس‌هایی را خواهد آموخت که ما از آن بهره‌مند شدیم.

برداشت: در زمان خوشی و شادابی، زندگی خوبی داشتیم، اما وقتی که زمان سختی و مصیبت رسید، رنج و سوختن را تجربه کردیم.

برداشت: با سفر کردن به دنیای وجودت، ما بار غم و اندوه را گردآوری کرده‌ایم.

برداشت: زمانه، از آن راهی که ما دوخته بودیم، درزهایی ایجاد کرد و آنچه را ما جمع کرده بودیم، گسسته ساخت.