شمارهٔ ۳۹ - توانا و ناتوان

برداشت: در دست یک خانم، به سوی یک سوزن، گفت: ای موجود بی‌سر و پا، چه کار بیهوده‌ای انجام می‌دهی؟

برداشت: ما به سفر می‌رویم تا در طول راه کارهایی انجام دهیم. هر جا که برسیم، تو چه نقشی در این میان داری؟

برداشت: نخندید، ما همیشه همراه تو هستیم. حالا در زمان تجربه، تنها چه کاری می‌کنی؟

برداشت: هر زخم و نقصی که در کارها یا زندگی‌ام به وجود آمده را با تلاش و کوشش خودم می‌توانم ترمیم کنم، اما حالا باید بگویم که این وضعیت، داستانی نهان و پیچیده دارد. تو چه کار می‌کنی؟

برداشت: در مسیر زندگی‌ام، رد پاهایم را ببین و جدا شدن از خودم را چرا انجام می‌دهی؟

برداشت: تو فقط به ظاهر کارهایت اهمیت می‌دهی و اگر از تو بپرسند که هدف و معنا چه هست، پاسخ روشنی نداری.

برداشت: اگر یک شب خود را از نگاه تو پنهان کنیم، اما فردا را نمی‌توانیم پیش‌بینی کنیم که چه کار خواهی کرد.

برداشت: در جایی که سوزن موجود است و نخ آماده نیست، با این همه ادعا و بزرگ‌نمایی، تو در آنجا چه کاری می‌توانی انجام دهی؟

برداشت: تو به قدری در خودت غرق شده‌ای که حتی من را نمی‌بینی؛ در حالی که هزاران چشم بینا در اطرافت هستند.

برداشت: فکر نکن که من ضعیف و بی‌ارزش و ناتوانم. بدون همکاری و اتحاد من، تو هم نمی‌توانی کار خاصی انجام دهی.