شمارهٔ ۳۵ - پیام گل

برداشت: گل به آب جاری گفت: من از تو می‌خواهم که رازی را که برایت می‌گویم به بلبل بگویی.

برداشت: اگر پیامی فرستاده شود، در صورت افتادن به زمین، تو می‌توانی غبار آن را بزدائی و از نو آن را احیا کنی.

برداشت: بگو که آیا ما باید منتظر بمانیم تا تو به راه بیایی و ما را در آغوش بگیری؟

برداشت: او گفت: آنکه به جوی آب رفته، برنمی‌گردد و تو هم نمی‌توانی او را پیدا کنی، حتی اگر سال‌ها به دنبالش بگردی.

برداشت: پیامی که می‌خواهی به دیگری بدهی، به یاد من هرگز این راه را نرو.

برداشت: وقتی از جوی می‌گذرم، دیگر به عقب برنمی‌گردم. تو که پژمرده شده‌ای، دیگر نمی‌توانی بروی.

برداشت: به فردا چه چیزی را می‌افکنی، کارهای امروز را بخوان و به کسی توجه کن که به او علاقه‌مندی.

برداشت: در جهان، گاهی اوقات افکار منفی می‌توانند شادی را از بلبل و زیبایی را از گل بربایند.

برداشت: وقتی فردا بیاید، دیگر هیچ‌کس بوی تو را حس نخواهد کرد، چرا که تو مانند خاک بی‌رنگ و بی‌بو خواهی بود.

برداشت: دل انسان همچون باغی سرسبز و شاداب است که آرزوها در آن می‌رویند. در حقیقت، آرزوها مانند گل‌هایی هستند که خوشی و زندگی را به دل می‌آورند.

برداشت: با گذشتن از مرزها و تغییر شرایط، باید مانند آب روان باشی که همیشه در حال حرکت و تغییر است.

برداشت: خود را نیکوکار بساز تا جایی که می‌توانی، زیرا نیکی همیشه ماندگار نیست و این دنیا دوام ندارد.

برداشت: شما که دارای روحی پاک و دلشیر هستید، نباید به خشم و تندخویی دچار شوید، چون مانند آسمان که گاه دچار طوفان می‌شود، شما هم باید صبر و آرامش را حفظ کنید.

برداشت: هر کس جز انسان‌های دورو، همواره در زمان سختی و تنگدستی یاران یکدل را نمی‌بیند.