شمارهٔ ۱۸ - اندوه فقر

برداشت: زن سالخورده‌ای با دوک خود صحبت می‌کرد و در حین کار گفت: "زمان کار معطل نکن! من از پنبه ریسیدن موهایم به سفیدی رسید."

برداشت: به خاطر اینکه مدت زیادی به تو نگاه کردم و در برابر تو متواضع شدم، چشمانم کم‌نور و قامت‌ام خمیده شده است.

برداشت: ابرها آمدند و بر سر کلبه‌ام سایه انداختند. به شدت بر من گریستند که فصل تابستان به پایان رسید و زمستان آغاز شده است.

برداشت: غیر از من که از تمام دارایی‌های دنیوی خالی هستم، هر کس دیگری چیزی را برای خود به دست آورد و با آن در زندگی خود ادامه داد.

برداشت: بدون داشتن پول، کسی هیزم و زغال نمی‌دهد. این آرزو را اگر نگاه کنی، آن یکی امید است.

برداشت: هر پرنده‌ای در خانه‌اش را بسته و از آنجا دور شده است، و هر خزنده‌ای نیز به گوشه‌ای پناه برده و مخفی شده است.

برداشت: نور چگونه می‌تواند به درون خانه‌های بدبخت‌ها برسد، زمانی که خورشید روشنایی‌اش را پنهان کرده است؟

برداشت: از درد و رنجی که برای دوختن و ترمیم لباس کشیدم، اشک و خون دل به انگشتانم چکید.

برداشت: در تمام لباس‌هایم هیچ‌جا اثری از وصله نمانده، به همین دلیل وصله زدم و از آنجا دوباره پاره شد.

برداشت: دیروز وقتی خواستم با سوزن نخی را رد کنم، دستم لرزید و دیگر نتوانستم ببینم.

برداشت: من شب‌های زیادی را در حالی که بسیار گرسنه بودم، به خواب رفته‌ام و در این مدت بوی غذاهای همسایگان را استشمام می‌کردم.

برداشت: از غم دیرآمدن باران بر بام خانه‌ام، هر بار که ابر را می‌بینم و باران می‌بارد، دلم می‌زند.

برداشت: سقف من از شدت شکستگی‌ها در برف و گل آسیب دیده است، چگونه ممکن است کسی در این شرایط آرامش پیدا کند؟

برداشت: صبح که می‌شود، به جای اینکه پرده‌ای بزنم، تارهای عنکبوت را بر روی بام و سقف پراکنده کرده‌ام.

برداشت: در باغ زندگی برای دیدن زیبایی یک گل، خارهای زیادی زیر پای من قرار گرفتند.

برداشت: تجربه‌های سخت و تلخی را در زندگی خیلی دیده‌ام و به همین دلیل به خاطر آن‌ها از چشمانم اشک جاری شده است.

برداشت: خوشبختی کجاست که چهره‌اش به درماندگان نرسد و سرنوشت از چه راهی از بیچاره‌ها دور شده است؟

برداشت: پروین، ثروتمندان برای مشکلات افراد بی‌نوا ناراحت نمی‌شوند. بی‌خود دلخوری نکن، چون این احساس‌ها بی‌فایده است و سرد و بی‌احساس به نظر می‌رسند.