شمارهٔ ۱۷ - امید و نومیدی

برداشت: در ساعات نخستین صبح، امید به ناامیدی گفت که هیچ‌کس مانند تو با این همه ناپایداری و ناسازگاری، وجود ندارد.

برداشت: هر کجا که شوق و علاقه‌ای پیدا می‌کردی، به آن سمت می‌رفتی و اگر با خاطره‌ای مواجه می‌شدی، آن را ترک می‌کردی.

برداشت: تو بر در هر دلی سپاهی از احساسات و دردها و رنج‌ها کشیده‌ای، که شامل ناله‌ای، اشکی و آهی می‌شود.

برداشت: هر چه که ضعف و ناتوانی هست، به خاطر توست و آنچه که در دل دارم و بر چهره‌ام موج می‌زند، باز هم به خاطر توست.

برداشت: این دیگر بس است که جوانان بدون فکر و تدبیر عمل کنند و باعث ایجاد حسرت و پشیمانی در دوران پیری خود شوند.

برداشت: زندگی را با این تلخی و بی‌ارزشی هرگز تجربه نکرده‌ام.

برداشت: اگر بر پای هر انسان آزاده، که نفس آزادی را می‌طلبد، زنجیری ببندی، بی‌شک به هر موجودی آسیب زده‌ای.

برداشت: با اندوه زیاد، زندگی و خوشی‌های خود را از دست می‌دهی و چیزی جز غم و درد برایت باقی نمی‌ماند.

برداشت: غبار چشم‌ها باعث شد تا تیرگی و زشتی را یاد بگیرد و بدی‌ها ریشه‌های فکر و اندیشه را نابود کرد.

برداشت: تو هزاران آرزو و خواسته را با حسرت و آه همراه کردی، و راه‌های زیادی را برای رسیدن به اهداف و تمایلاتت بسته‌ای یا به گونه‌ای در چاه‌های ناامیدی انداخته‌ای.

برداشت: هیچ نقطه امنی در برابر امواج تو وجود ندارد و هیچ دستاوردی نمی‌توان پیدا کرد که از آسیب تو در امان باشد.

برداشت: من در دل هر کسی جایی خوشایند دارم، و برای هر راه تاریک و دشواری، راهی پیش می‌آید.

برداشت: من به کسانی که آزرده و رنجیده‌اند، کمک می‌کنم تا از تاریکی‌ها به روشنایی برسند و به نوعی آنان را احیا و زنده می‌کنم.

برداشت: دل من با پیامی شاد است و در این تاریکی، نوری را می‌بینم که به من نشان داده می‌شود.

برداشت: زیبایی و جذابیت زمان به دست ما است و آغاز عشق نیز نتیجه تلاش‌های ماست.

برداشت: من با کمک یک فرد بزرگ و توانمند، می‌توانم غم و اندوه را از بین ببرم و از تاریکی‌های ناامیدی، به امید و روشنی دست یابم.

برداشت: به هر شعله‌ای، باغی زیبا می‌فرستم و به هر فرد گم‌شده‌ای، راهی مشخص و آرامش‌بخش می‌دهم.

برداشت: آن راز و رازی که بشارت عشق را می‌دهد، بسیار زیباست. همچنین، آن دل که در آن نور امید وجود دارد، دل خوشی است.

برداشت: دوست عزیز، بگذار بگویم که در چرخش‌های زندگی، روزگار شما هم ممکن است به اندازه ما دچار نگرانی و پریشانی شود.

برداشت: من در روشنایی هیچ فعالیتی ندارم و فقط در تاریکی روزگار سپری می‌کنم.

برداشت: نومیدی و امید هر کدام حال و هوا و تأثیر خاص خود را دارند. در حالی که من دچار اندوه و ناامیدی هستم، جهان به من خیانت کرده و از من ناراحت است، اما تو در این میان لبخند می‌زنی و شاد به نظر می‌رسی.

برداشت: در آن زمان که به تو امید داشتم، خود را به خاطر رفتار تو ستایش می‌کردم.

برداشت: من هم لحظات خوشی داشتم، آرزوهایی مانند چمن‌ها، پرنده‌ها، گل‌ها و قفس‌ها.

برداشت: دل‌سردی و ناهم‌خوانی روزگار موجب آزار من شد و این ناهماهنگی به کار من دامن زد.

برداشت: چراغ شب که به خاطر باد صبحگاه خاموش شد، مانند گل زیبایی که یک شب بیشتر نماند و پژمرد.

برداشت: درد و مشکلات زندگی موجب شدند که من با دقت بیشتری به خودم و رفتاری که از خود نشان می‌دهم نگاه کنم و فهمیدم که باید از رفتارهای تند و خشن دور شوم و نرم‌تر و ملایم‌تر باشم.

برداشت: در شب، در دل خود احساس تنگی و ناراحتی داشتم و به همین دلیل، به حالت گریه درآمدم و اشکی از چشمانم ریخت.

برداشت: در سحرگاه، در حالی که هیچ ناله‌ای نمی‌شنیدم، دچار درد و رنجی شدم و این حالت مرا به آه کشید.

برداشت: تو در دل کسی بنشین که از غم خالی است، زیرا دل‌های پر از غم، برای من خوشایند نیست.

برداشت: وقتی که گوی را از دست ما می‌گیرند، دیگر فرقی نمی‌کند که اسب وحشی باشد یا رام، چون نتیجه یکی است.

برداشت: امید از بین رفته و مانند برق درخشانی که لحظه‌ای نورافشانی می‌کند، دیگر هرگز درخشش امیدی را نخواهیم دید.