شمارهٔ ۱۳ - ارزش گوهر

برداشت: پرنده‌ای به سمت باغی پرواز کرد و ناگهان در میان انبوهی از کاه، دانه‌ای زیبا و درخشان را از یک روزنه دید.

برداشت: فکر می‌کرد که به‌راحتی می‌تواند به هدفش برسد، اما در واقع فقط آرزوهایی داشت که قادر به تحقق آن‌ها نبود.

برداشت: وقتی دید چیزی در دست ندارد، همه چیز را به زمین انداخت و رفت. او از این طریق توانست او را به خوبی امتحان کند.

برداشت: او می‌گوید: من مانند یک گوهر ارزشمند هستم که در زمانی به این حالت افتادم، از زاویه‌ای خاص به من نگاه کن و ببین که چقدر درخشانم.

برداشت: من هیچ‌گاه مانند هیچ شاهدی خود را به نمایش نگذاشته‌ام و همچنین هیچ‌کس مانند من مرواریدی از دل معدن پرورش نداده است.

برداشت: ما در شرایطی قرار گرفتیم که ناخواسته دچار حادثه‌ای شدیم، در غیر این صورت هرگز نمی‌گذاریم که گوهر با ارزش ما مانند سنگریزه به زمین بیفتد.

برداشت: اگر با دیدگاه عقل به من نگریستی، هزار تصویر و جلوه زیبا را خواهی دید که برای تماشای آنها آمده‌ام.

برداشت: در چهره‌ام نشانه‌های شادی و سرزندگی را ببین که به من نمایان شده و من از این شرایط به نوعی ذلیل و بی‌اراده شدم.

برداشت: مرغی خندید و گفت که با این زیبایی و رنگ و نور، اگر کسی بخواهد، من را خیلی ارزان می‌فروشم.

برداشت: کسی که نتواند تفاوت بین در و دانه را تشخیص دهد، در واقع به این دلیل است که زمانی برای دقت و تماشا ندارد.

برداشت: در زمانه ما کتاب‌ها و مدارس زیادی وجود دارد، اما یک کودک نادان چه کار می‌تواند با درس‌های یک عیسی‌پاسخ‌دان کند؟

برداشت: افراد معتاد به مجاز و ظواهر، از واقعیت چه می‌دانند؟ دیو درون انسان هرگز با نصیحت‌های ساده اصلاح نمی‌شود.

برداشت: بهتر است که پرنده صبحگاهی در چمن زندگی کند تا اینکه خفاش را بی‌خبر از دشت و گلستان ببیند.

برداشت: عالم و فرزانه با درخشش و روشنایی خود، از ارزش و زیبایی درونی خود می‌داند و نیازی به نشان دادن آن ندارد. او بر این باور است که انسان‌های عاقل، از یک زندگی پاک و بی‌غش در بدن خود لذت می‌برند و این مهم‌تر از چیزهای ظاهری است.

برداشت: پروین، چگونه می‌تواند کسی که عمرش را صرف نکرده و سوزنی ندوخته، لباس بدوزد و برش بزند؟