شمارهٔ ۱۲ - احسان بی ثمر

برداشت: ابر بر روی گلی که پژمرده شده بود، بارید و گفت که برای تو از قطره‌های باران، زیبایی درست کرده‌ام تا به گوشت آویزان شود.

برداشت: برای شستن چهره‌ی پاکیزه‌ات، آب پاکی از دریا گرفتم و به سرعت آمدم.

برداشت: گل به دلیل دیر شدن بخشش و عطا، خندید و گفت که دیگر چهره‌ای برای نشان دادن نمانده است، زیرا از گرما به تپش افتاده‌ام.

برداشت: مشکلات و تضادها از آسمان و سرنوشت به وجود آمده‌اند، وگرنه من با سختی‌ها و چالش‌ها کنار آمده‌ام و قادر بوده‌ام با شرایط سخت به خوبی سازگار شوم.

برداشت: هرگز هیچ‌کس مرا نوازش نکرد، هرچند که سرنوشت به راحتی هر رخداد و وضعیتی را که خواست، پیش آورد. اما من هرگز به این شرایط تن نداده و خودم را تسلیم نکردم.

برداشت: تا زمانی که زندگی‌ام بر پا بود، بخت به من گفت که به خاطر برچیده شدنش، آن را به زمین خواهم انداخت.

برداشت: به نظر می‌رسد که دیگر نمی‌توان به شانس و سرنوشت دل بست و از آن انتظار موفقیت داشت، زیرا تمام آنچه که من امیدوار بودم، از دست رفته است.

برداشت: من هیچ هدفی جز ظلمی که بر یکی روا می‌دارم نمی‌شناسم، اما از راه تماشای او توانستم به درک جهان برسم.