قصیدهٔ شمارهٔ ۴۲

برداشت: من با عقل خود در جستجوی حقیقت هستم و در این مسیر ممکن است به اشتباهات و انحرافاتی بیفتم.

برداشت: کار تو نیکو نیست و تو همواره از کردارهای بد دوری می‌کنی.

برداشت: انسانی هستم که به شدت تحت تأثیر آرزوهای بلند پروازانه‌ام قرار گرفته‌ام، مانند اینکه در چنگال یک عقاب آزاد گرفتار شوم.

برداشت: این منطقه‌ای که تو در آن هستی، خانه‌ی خطر و شکارچیانی چون پلنگ است. تو مانند بره‌ای بی‌خبر و بی‌دقت در حال چرا هستی.

برداشت: در نهایت، سرنوشت تو همانند طعمه‌ای برای یک اژدها در این جهان است.

برداشت: از او دوری کن، زیرا این آشنا هیچ گونه احترامی برای آشنائی ندارد.

برداشت: جهان شبیه یک درخت است و تو مانند میوه‌ای هستی که بر آن می‌افتی. اگر در این دنیا مدت طولانی بمانی، تأثیرات و اثرات آن را مشاهده خواهی کرد.

برداشت: در این بی‌کرانی و نا به پایان، هرگز نخواهی توانست آزاد شوی.

برداشت: اکنون به راستگویی بیندیش که همانند کمان در آینده دوپاره می‌شود.

برداشت: حرص و طمع را کنار بگذار و فردی پارسا و باصداقت باش، چون داشتن آرزوهای نابجا با دیانت و پارسایی سازگار نیست.

برداشت: حاصل از نداشتن تفکر و اندیشه چه می‌تواند باشد؟ و داشتن چشمی که روشن نیست، چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: نهنگ که گرسنه است، نفسش را در می‌آورد و پروین باید آن را از گرسنگی بکشاند.