قصیدهٔ شمارهٔ ۳۵

برداشت: اگر دوست تو باشد، به دنیای گذرا تکیه نکن و با دیده‌ای روشن و آگاه زندگی را بررسی کن.

برداشت: هیچ چیزی در زندگی پایدار نیست و نمی‌توان به روزهای خاصی از سال اعتماد کرد که همیشه همانند قبل باشند. زمان و تغییرات آن اجتناب‌ناپذیرند و هیچ دوره‌ای از سال تضمین‌کننده ثبات و بقای دائم نیست.

برداشت: فردا صبح، هنگامی که خورشید طلوع کند و از آینه‌ای که به زیبایی می‌درخشد، عطر خوش کافور به فضا می‌افشاند، نشانه‌های اعدام تو نمایان خواهد شد و شب سیاه نیز به یاد تو خواهد آمد.

برداشت: آسمان مانند بازی شطرنج است که گاهی تو را به دام می‌اندازد و گاهی خود بر تو پیروز می‌شود.

برداشت: نمی‌توان به سوگند دروغین او دل بست، زیرا او در هر لحظه به گونه‌ای دیگر رفتار می‌کند و تغییر می‌کند.

برداشت: ای روزگار، تو همانند یک دزد در راه من هستی، چرا که بار سنگین جهل را بر دوش می‌کشی.

برداشت: این بیت به این معناست که ثروت و قدرت، حتی از افراد بزرگ و معروفی مثل دارا و اسکندر نیز گرفته شده است. به عبارتی، زیبایی و ارزش‌های مادی مانند کمربند نقره‌ای و تاج طلایی، در نهایت فانی هستند و در دسترس همه نیستند.

برداشت: هیچ کس نمی‌تواند به شغالی که دم زشت و نازیبایی دارد، نسبت طاووس زیبا و رنگارنگی بدهد.

برداشت: به گونه‌ای پرواز کن که همچون کبوتر جوان نباشی، چراکه در آسمان منتظر تو تقدیر اژدهایی قوی‌تر از تو است.

برداشت: اگر تیر قدرتمند از کمان بگریزد، حتی اگر تمام وجودت را مثل فلز سخت کنی، باز هم تو را خواهد کشت.

برداشت: همه افرادی که در این دنیای پر از مشکل و درد زندگی می‌کنند، غم و اندوه خود را در این لیوان می‌ریزند، و زمانی که ساقی می‌نوشاند، انگار که آن می، نمادِ شادی و لذت است.

برداشت: خاک سرچشمه‌ی زیبایی‌ها و گل‌های زیبا مانند گلرخ و نسرین است، زیرا از آن خاک درختان و گل‌ها می‌روید.

برداشت: ای کسی که پیشتاز این سفر هستی، دور شو از این بیابان، زیرا هنوز هیچ خبری از کاروان قبلی نیامده است.

برداشت: دل خود را بررسی کن، چون ممکن است به شدت آزرده شده باشد، همچنان که کژدم وجود خاکی تو را بلعیده باشد، مانند یک اژدها.

برداشت: روز به پایان رسید و وقت بیدار شدن از خواب سحری است. کاروان حرکت کرده و رفته است، پس باید راه خود را پیدا کنی و به سفر ادامه دهی، نمی‌توانی درنگ کنی.

برداشت: به سرزمین سبز و خوشبو برو، ای آهوی خوش نقش و نگار، به آسمان‌ها پرواز کن، ای پرنده‌ی بلندمرتبه.

برداشت: به چه دلیل در این کوه سنگ می‌زنی، در حالی که بسیاری دیگر از کوه‌نوردان قبلاً این کار را کرده‌اند و تو تنها یکی از آنها هستی؟