قصیدهٔ شمارهٔ ۳۳

برداشت: دوباره بهمن (فصل سرما) خزانی شده و باغ و گلستان از سبزه و گل خالی است.

برداشت: زیبایان از سوی دشت‌ها به طور ناگهانی دامن خود را برداشتند.

برداشت: خزان به قدری شور و هیاهو به پا کرده است که انگار در زمان جنگ، صدای شمشیرها به گوش می‌رسد.

برداشت: به خاطر پر شدن آسمان از ابرهای تیره، چهرهٔ درخشان خورشید همیشه پنهان شده است.

برداشت: هوا آلوده و ناپاک شده است، مانند نیش زهرآگین کژدم. دنیا به اندازه‌ای تیره و ناامیدکننده شده که همچون چاهی عمیق و تاریک می‌نماید.

برداشت: بنفشه به خاطر غم شقایق بر سمن سایه افکنده و در اندوه گل، شیون می‌کند.

برداشت: نور و زیبایی چهرهٔ نسرین محو شده و چین و خواب زلف سوسن به هم ریخته و بی‌نظم شده است.

برداشت: در باغ، ناگهان رعد و برق بسیار شدیدی به پاخاست که باعث آتش گرفتن محسوس و شدید محصول باغبان شد.

برداشت: در خانهٔ گل، خسک به دنبال آرامش می‌گردد و زغن در جایی که بلبل است، سکونت می‌کند.

برداشت: به سختی مانند سنگی محکم برای ورود به باغی فرش گرانبها و نرم مانند خز در نظر گرفته شده است.

برداشت: باد سیاهی مانند بادی گرم و سوزان ناگهان در چمن وزیدن گرفت.

برداشت: مانند فردی که جرأت و شهامت دارد و به اندازه‌ی مستی بی‌پروا است، به بدی‌ها و ناپسندی‌ها اقدام می‌کند.

برداشت: پادشاهان را تاج زرین از سر برداشتند و پیراهن‌های بتان را دریدند.

برداشت: به نظر می‌رسد که تو یک بلای دشوار و آزاردهنده هستی، انگار که با تیشه‌ای به ریشه‌ها و بنیادها آسیب می‌زنی.

برداشت: با یک قدرت فوق‌العاده، سرو بلند و زیبایی را به زمین انداخت، مانند دیوی که انسان‌ها را از پا می‌کند.

برداشت: در هر جهتی، شاخ و برگ‌ها به شدت و به مانند سنگی که از فلاخن پرتاب می‌شود، به اطراف پراکنده شدند.

برداشت: هیچ‌کس جز گردشگران آسمان، جز دچار حیرت در عشق، با دوستان خود دشمن نشد.

برداشت: همت بلند و اراده قوی افراد برتر و بزرگ مانند اسفندیار و تهمتن، به زمین و پستی همت نمی‌زند. یعنی افراد با اراده و با عزت نفس به راحتی از مشکلات و پایین آمدن در زندگی عبور می‌کنند.

برداشت: خون و اندوهی که در دل کوه نشسته، آنقدر زیاد است که باعث شده سنگی به مانند یاقوت در معدن شکل بگیرد.

برداشت: در آغوش شراب، به دلخواه و شوق، فراوان از زیبایی‌ها و جذابیت‌ها وجود دارد؛ سر و دست و چشم و گردن همگی در این شادی و لذت جمع شده‌اند.

برداشت: در این میدان نبرد، بهتر است که از دانش به عنوان کلاه‌خود و از صبر به عنوان زره استفاده کنی.

برداشت: چگونه ممکن است ما در این دنیا به آرامش برسیم، در حالی که هیچ کس دیگر نتوانسته است با این سرنوشت سخت سازگار شود؟

برداشت: برو و بی‌خیال باش، چون کسانی که رفته‌اند دیگر امیدی به بازگشتشان نیست.

برداشت: دل به دنیا نبند، زیرا هر لحظه‌ای که می‌گذرد، دنیای تازه‌ای به وجود می‌آید که هدفش از بین بردن موجودات است.

برداشت: جز گلشن تحقیق، هیچ باغی در پاییز، از نظر امنیت و آرامش جایی نداشته است.