قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰

برداشت: می‌دانی که کیست که شایسته‌ی وصف پاکی است؟ آن کسی که وجود او از هرگونه آلودگی و ناپاکی به دور است.

برداشت: در شرایط سخت و سرزنش‌های دنیوی، روح بلند و بزرگ انسان نباید از بین برود و یا به خوار بودن تن محدود شود.

برداشت: خودپرستی و خودکامی، دو ویژگی منفی هستند که انسان را از رشد و پیشرفت بازمی‌دارند. کسی که به این دو خصیصه گرایش دارد، نمی‌تواند مسیر صحیحی را در زندگی طی کند.

برداشت: او به خاطر آسایش دیگران هرگز از تلاش و کوشش خود دست برنمی‌دارد.

برداشت: در آن روز که آسمان با افتخار بر توده‌ای از آبی که بر دوش دارد، بالا می‌رود، همه چیز تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

برداشت: در حالی که دیگران نیازمند و فقیر هستند، هرگز بر ثروت و مقام خود نیفزایید.

برداشت: در دادگاهی که قاضی و مفتی حضور دارند، اگر طلا مشاهده شود، هیچ‌کس حق ندارد خلاف واقع صحبت کند.

برداشت: تا زمانی که کسی برای خود ستبری نکند، نمی‌تواند بر دیگری پوشش و حمایتی بیاورد.

برداشت: به یاد فرزند یتیم خود، کسی نمی‌تواند به راحتی به ویژگی‌های ظاهری و زیبایی‌های او نگاه کند و برآشفتگی و ناراحتی در دلش موج می‌زند.

برداشت: اگر افرادی را با این ویژگی‌ها پیدا کنی، حتی اگر نام آنها را فرشته بگذاری، ممکن است باز هم با همین صفاتشان شگفت‌انگیز به نظر برسند.