غزل شمارهٔ ۶۳۶

برداشت: این بیت به این مفهوم اشاره دارد که چیزی غیرطبیعی و دور از انتظار است. ماهی به طور طبیعی بر روی زمین یا در جاهایی که مخصوص او نیست، نمی‌تواند کلاهی بگذارد، یا درخت سرو که نماد زیبایی و استواری است، هرگز با جوانان در مسیرهای ناپایدار و نامناسب نمی‌گردد. به عبارتی، هر چیز در جای خود معنا و درستی دارد و نباید از آنچه که برایش مقدر شده، خارج شود.

برداشت: سرو بلند و زیبا در باغ، با این همه لطافت و ظرافت، هر روز از درون خود نوری نمی‌افشاند.

برداشت: اگر من چیزی نگویم، در زیبایی اعتدالت خود، دیگران خواهند گفت و این بهترین گواهی است.

برداشت: روزی به مانند پادشاهان، آرزو دارم که بر تخت سرفراز بنشینم تا از هر گوشه بشنوم که مردم برای حق و عدالت فریاد می‌زنند.

برداشت: با داشتن زیبایی و جذبه‌ات، نیازی به لشکر برای جنگیدن با دشمنان نیست. با یک نگاه و ابرویت می‌توانی لشکری بزرگ را به حرکت درآوری.

برداشت: بسیاری از نیازمندان در طول مسیر تو ایستاده‌اند. اگر به آنها رحم کنی و نگاهی به کشته‌شدگان بیندازی، می‌توانی به آنها کمک کنی.

برداشت: بی‌خیال نباش که چهره‌ات مانند آیینه‌ای پرتاب‌کننده نور است، اما نگران باش که این حالت چه زمانی دوام خواهد داشت و از هر گوشه‌ای صدای آهی به گوش می‌رسد.

برداشت: چرا به من ستم می‌کنی و با من دشمنی می‌کنی؟ من هیچ کار بدی نکرده‌ام و تنها چیزی که دارم، دوستی است.

برداشت: ای ماه زیبا و بلندقد، هر از گاهی حال زیردستانت را بپرس و شکرگزار سلامتی‌ات باش.

برداشت: در این شرایط، قدرت و بزرگی یک شیر به اندازه‌ای کم شده که مانند یک مور نسبت به کوهی در ترازوی مقایسه قرار گرفته است و این نشان‌دهنده‌ی کاهش اهمیت و جایگاه اوست.

برداشت: می‌ترسم زمانی که به سوی من برگردی، دیگر نتوانم برگردم و از من هیچ نشانی نمانده باشد، به طوری که حتی روی قبرم نیز گیاهی دیده نشود.

برداشت: سعدی می‌فرماید به هر چیزی که به تو می‌رسد، تسلیم شو و آن را بپذیر؛ زیرا چه بسا زمانی به درگاه یکی از بزرگانی بروی و از او کمک یا نیکی بخواهی؛ بنابراین بهتر است با توجه به جوی که داری، خود را آماده و راضی نگه‌داری.