غزل شمارهٔ ۶۳۵

برداشت: اگر تو بخواهی مرا زنده کنی یا نابود کنی، من با کمال افتادگی و خردمندی خود را به تو تسلیم می‌کنم؛ زیرا تو پادشاهی.

برداشت: اگر من هزار کار خوب انجام دهم باز هم خود را گناهکار می‌دانم، در حالی که تو ممکن است هزاران ظلم و خون‌ریزی انجام دهی و هنوز بی‌گناه به نظر بیایی.

برداشت: من نمی‌توانم از تو نزد دیگران شکایت کنم، چرا که همه به سمت تو گرایش دارند و تو هر کاری که بخواهی انجام می‌دهی.

برداشت: تو مانند آفتاب هستی که Beauty و جذابیت تو به حدی است که هیچ نگاهی نمی‌تواند تو را به درستی ببیند.

برداشت: من از همان ابتدا تصمیم گرفتم که به دوست نظر نکنم و به همین خاطر تمام عمرم را در توبه سپری کرده‌ام تا از کارهای ناپسند دور بمانم.

برداشت: اگر تو من را به دردی دچار کنی، به خدا قسم هرگز برنمی‌گردم. کسی نمی‌تواند از تو فرار کند چون تو تنها پناهگاه اویی.

برداشت: منم آن معشوق و چشمی که همه شب به خاطر دیدن تو بیدار ماندم، در حالی که پرنده‌ها و ماهی‌ها خوابشان برده بود.

برداشت: اگر این شب طولانی به خاطر آرزوی تو ادامه پیدا کند، جای تعجب نیست که به خاطر نسیم صبحگاه دوباره زنده شوم.

برداشت: اگر بخواهم غم عشق را از دوستانم پنهان کنم، سخنانی که از دل پر درد و سوزانم بر می‌خیزد، خود شاهدی بر این درد خواهد بود.

برداشت: اگر کسی مانند خضر که همیشه در سفر و گشت و گذار است، هر روز از زندگی خود بهره‌برداری کند، بعید نیست که از مشکلات و سختی‌ها به طوری که زندگی‌اش به شکلی معنوی و زیبا شود، عبور کند.