غزل شمارهٔ ۶۳۳

برداشت: ای صبح، وقتی که بادی در حال وزیدن است، لطفاً خبر عشق و دلدادگی‌ام را به من بگو و زیبایی آن معشوق بی‌رحم را توصیف کن.

برداشت: بگذار بوی خوش مشک و زیبایی زلف او به یاد تو بماند، اما از آن دهان شیرینش حرفی نزن.

برداشت: برای عشق او موهایش را مثل کمرم بستم. اگر وقتی را دیدی که این حرف را بگویم، بعد از آن در میان بزرگان بگو.

برداشت: با پرندگان غمگین که دلشان سوخته است، پیام آن دو طوطی پرشکوفه را بگو.

برداشت: می‌دانم که تو دوباره به کوی محبوبت خواهی آمد اگر بشنوی از داستان من که در دل پنهان است بگویم.

برداشت: ای دل که از من دور شده‌ای، قدرت و اختیار بر توست. حتی اگر بگوییم که باید از جان گذشت، تو همچنان به دلتنگی‌ات ادامه می‌دهی.

برداشت: در هر لحظه، رازهای درون من با شدت بر زبان دل می‌کوبند و به من می‌گویند که عمرم در حال سپری شدن است، پس باید این رازها را بیان کنم.

برداشت: اگر دل با چیزی موافق نباشد، هرگز نمی‌توان آن را به زبان آورد. بنابراین، حتی اگر زبان بخواهد چیزی بگوید، نمی‌تواند از آنچه در دل است پرده برداری کند.

برداشت: ای باد صبح، ای دشمن سعدی، تو خواسته‌ات را به دست آوردی. نزد دوستان او، این داستان را بگو.