غزل شمارهٔ ۶۳۲

برداشت: ای درخت زیبا و خوش‌نما، به دشت می‌روی. تو را به خاطر بی‌وفایی‌ات سرزنش می‌کنم که بدون ما در حال رفتن هستی.

برداشت: هیچ‌کس با این زیبایی و جذابیت به اینجا نیامده است؛ آیا تو به‌طور عمدی در این مسیر قدم نهاده‌ای؟

برداشت: تو چهره‌ای زیبا و دلربا داری که از نگاه مردم پنهان است، در حالی که خودت با اعتماد به نفس و آشکارا در میان آنها قدم می‌زنی.

برداشت: اگر به تماشا و دیدن مشغول هستی، بهتر است به درون خودت نگاه کنی یا به چیزی زیباتر از این تماشا بروی.

برداشت: ای محبوب، تو یا به من محبت می‌کنی و مرحمتی، یا با رفتنت دل من را می‌شکنى. یا برای زنده نگه داشتنم در کنارم می‌مانی، یا برای همیشه از من دور می‌شوی.

برداشت: گوگل: اصطلاح "دست غوغا رفتن" در فارسی به معنای ایجاد آشوب، بلوا، هیاهو یا فتنه کردن است. همچنین می‌تواند به معنای تحریک و برانگیختن مردم برای ایجاد درگیری یا آشوب باشد.بنابراین، "دست غوغا رفتن" به طور کلی به معنای ایجاد یک وضعیت پر سر و صدا و آشفته است که معمولاً با مخالفت و درگیری همراه است.به عبارت دیگر، این اصطلاح به اقدامی اشاره دارد که باعث برهم خوردن نظم و آرامش و ایجاد هرج و مرج می‌شود.

برداشت: ما خود تحت تأثیر فرمان تو هستیم، پس تا کی می‌خواهی به جایی بروی و ما را رها کنی؟

برداشت: دل‌ها نمی‌توانند از تو دل بکنند و هیچ کس نمی‌تواند از تو دور شود، حتی اگر در دل شهر باشی و به سوی صحرا بروی.

برداشت: اگر می‌خواهی پا بر چشمان من بگذاری، من چشمانم را به راهت می‌سپارم تا هر کجا که می‌روی.

برداشت: ما از دشنام‌ها و ناسزاهایی که به ما می‌گویی دیگر ناراحت نیستیم و به دعای ما توجهی نمی‌کنی و همچنان به دنبال سودا و غم و اندوه خودت هستی.

برداشت: هرچند که با آرامش از قلب ما دور می‌شوی، اما همچنان به همان زیبایی‌ای که می‌روی، می‌روی.

برداشت: چشمان سعدی و دلش همواره با توست تا فکر نکنی که راه را به تنهایی می‌پیمایی.