غزل شمارهٔ ۶۳۱

برداشت: زمان آن رسیده است که در کنار سبز جوی، لحظات خوشی را سپری کنیم، حتی اگر در بیابان هم باشیم، به دنبال زیبایی‌ها برویم.

برداشت: اگر در جایی تاریک و خلوت با محبوبم همراه شوم، زیبایی و طراوتی که در دل اوست، به طور حتم به من نیز منتقل خواهد شد.

برداشت: ای نسیم دل‌انگیز از سوی محبوب، این چه نسیم خوشبو و خرمی است که به مشام می‌رسد و جانم را تازه می‌کند؟ تو کجا بودی که حالا با بوی خود این‌گونه روح‌افزا شده‌ام؟

برداشت: انگار نوازندگان در حال نواختن هستند و کسانی که مست هستند در رقص و نشاط به سر می‌برند. ناظران در حال تماشا و شیدایان نیز در شلوغی و هیاهو به سر می‌برند.

برداشت: ای دوست، هر آنچه از درد عشق بر من می‌گذرد، اگر نمی‌گویی که مرا ترک کنی، حداقل از ترک من بگو.

برداشت: ای کسی که رفتنت کند و راه وصال سریع است، تا زمانی که در راه قدم برداشتی، نباید برگردی.

برداشت: اگر تو اشک‌های بی‌پایان من را ببینی، نمی‌دانی کدام یک از این دو است که به سمت تو می‌آید؛ آیا این اشک‌های من است یا آب جوی است؟

برداشت: به گوی گفتند: ای بیچاره، چرا سرگردانی؟ اما گوی مسکین چه می‌داند که چقدر در بازی چوگان خسارت می‌بیند.

برداشت: ای کسی که گفتی دل را از عشق یار مهربان پاک کن، من هرگز نمی‌توانم از عشق او دل بکنم، تو هم از من جدا نشو.

برداشت: ای سعدی، عاشق نباید در خانقاه (محل تجمع صوفیان) به تماشای معشوق بپردازد. چرا که در این مکان، روحانیون و زاهدان باید از لذت‌های دنیوی دوری کنند و رفتارشان محدود و سخت‌گیرانه باشد.