غزل شمارهٔ ۶۳۰

برداشت: سلام ای نسیم خوشبو، لطفاً خبری از او که به خشم رفته را برای من بیاور.

برداشت: دلبرم که در محبتش سستی دارد و در عین حال بسیار قوی و سرسخت است. او زنی زیبا و دلربا دارد که در رفتار و خصائلش شبیه به دشمنان است.

برداشت: اگر می‌خواهی مرا به هلاکت برسانی، بدون هیچ دلیلی این کار را بکن؛ من بی‌گناه هستم و نیازی به توجیه نداشته باش.

برداشت: تصحیح AI: می‌ترسم فرد تشنه از دست برود، وگرنه می‌دانم آب رفته به جوی بازنمی‌گردد. (AI: ترسم تشنه بمانم و دیگر نتوانم آب را به جوی بازگردانم، ولی اگر بخواهم، دوباره می‌توان آب را به سمت خودم آورد.)

برداشت: تحمل و صبر ما در برابر شور و شوق، مانند یک آتش در کنار پنبه و سنگ و سبو است. این نشان می‌دهد که این صبر در مقایسه با آن شوق، کم‌قیمت و ناچیز است.

برداشت: هر کسی که با دوستی نزدیکی دارد، بهتر است که از خواسته‌ها و آرزوهای خود کمی فاصله بگیرد.

برداشت: برای اینکه در دام چرخش‌های زندگی نیفتی، گاهی باید به ضرورت‌های آن توجه کنی، مانند گوی که در میانه‌ی یک گرداب قرار دارد.

برداشت: سلطنت، ثروت، لشکر و خدمتکاران در کنار شناخت و راز و رمزهای عرفانی و شور و نشاط معنوی وجود دارد.

برداشت: تصحیح AI: ای سعدی، سخنانت از عشق تو شوق و هیجان دارد و از طبع شیرین‌گویت نیست. (AI: ای سعدی، عشق تو شوق و هیجان زیادی دارد، اما سخنانت از جذابیت و شیرینی کافی برخوردار نیستند.)

برداشت: هر کسی نمی‌تواند اینگونه حرف‌ها را بزند. همان‌طور که عود خاموش بوی خوشی ندارد، برخی افراد نیز توانایی بیان چنین سخنانی را ندارند.