غزل شمارهٔ ۶۲۸

برداشت: چقدر می‌توانم از عشق تو بدون هدف و سرگردان بروم؟ تا کی باید از شوق تو در هر گوشه دیوانه‌وار به دنبال تو باشم؟

برداشت: من با صدای بلند از هر نقطه‌ای که می‌توانستم، فریاد زدم و ناله کردم، اما هیچ‌کدام از آن صداها در دل سنگین تو تأثیری نداشته است.

برداشت: من جانم را بر دلتنگی تو فدای باد می‌کنم تا شاید آن باد، نام تو را به خاک بمالد.

برداشت: من مانند یک توپ بازی در میدان دوچرخه‌سواری هستم که به پای اسب تو می‌افتم و در اطراف تو می‌چرخم.

برداشت: من به خاطر زیبایی ابروهایت خود را از بین برده‌ام. اگر واقعاً می‌خواهی مرا بکش، دوباره بفرما تا این کار را انجام دهم.

برداشت: افرادی که با زیبایی موی خود دل عاشقان را جذب کردند، از عشق تو در سختی و تنگنا قرار گرفتند، همانند مویی که بر زمین افتاده است.

برداشت: هرگاه عشق و شور و شوق تو در دل من بیدار شد، به خاطر وفای تو از زانو بلند نشدم.

برداشت: عشق من به تو هرگز از دل خارج نخواهد شد، زیرا در دل من، از مدت‌ها پیش، محبت و حفاظت تو قرار دارد.

برداشت: اگر عشق از دل سعدی را به ملامت و انتقاد ببرند، ممکن است رنگ صورت یک زن هندی را با آب هم عوض کرد.