غزل شمارهٔ ۶۲۷

برداشت: می‌خواهم آن‌قدر تسلیم او شوم که مانند گوی به پاهایش بیفتم، و اگر او هم مرا براند، هیچ‌چیزی در موردش نگویم.

برداشت: بگو بر سر عاشقان به شدت طوفان ببارد و برای مسافران عشق، نشانه‌هایی از دوری و عشق بفرستد.

برداشت: اگر کسی به خاطر عشق و دلتنگی تو رنج می‌برد، به آن رنج فرمان ببَر؛ و اگر به خاطر غمت درد می‌کشد، نخواهی یافت که درمانی برای آن وجود دارد.

برداشت: اگر چشمان عاشقانی که زجر و رنج می‌کشند اشک بریزند، خون از چشمه‌ها سرازیر خواهد شد.

برداشت: بنشین و شاد باش ای جمع روحانیان، تا زمانی که من از بوی این می خمار شوم و مست گردم.

برداشت: هرکسی که نوشته‌های سعدی را مطالعه کرده باشد، باید کتاب پرهیزگاری را کنار بگذارد یا فراموش کند.

برداشت: هر کسی که تا به حال بوی عشق را نشنیده، به شیراز بیا و عطر خاک من را استشمام کن.