غزل شمارهٔ ۶۲۵

برداشت: این شب فرصتی مغتنم است؛ شب است و شاهدان گرد هم آمده‌اند، شمع روشن شده، شراب و شیرینی فراهم است و اینها باعث شادی و خوشی است که در کنار دوستان قرار داری.

برداشت: اگر شرط این باشد که من با کمال تواضع در خدمت تو باشم، تو هم به عنوان خداوندی با عظمت بر سر جای خود بنشینی.

برداشت: بین ما و شما در روز ازل توافقی شده است که حتی با گذشت هزار سال هم هنوز همان عهد و‌توافق اولیه باقی خواهدماند.

برداشت: وقتی صبر و تحملم از تو فراتر نمی‌رود، چه باید بکنم؟ در نتیجه به خشم و عصبانیت روی آوردم، اما دوباره به حالت ناتوانی و فروتنی برگشتم.

برداشت: به خاطر این که هیچ دوستی مانند تو برای من پیدا نخواهد شد، تو می‌توانی هزاران نفر را به جای من انتخاب کنی و هنوز هم من را ترجیح ندهی.

برداشت: ای آدم بی‌نیاز، از زیبایی و خوشبویی بهار لذت ببر و از آن خرسند باش، چرا که مانند باغبانی که اجازه نمی‌دهد میوه و گل را بچینند، نباید به دنبال خواسته‌های غیرقابل دسترس باشی.

برداشت: اهمیتی ندارد اگر با چهره‌ای گرفته و تلخی حرف بزنی، حتی اگر هزاران کلمه‌ی تلخ بگویی، باز هم شیرینی و خوبی در وجود تو وجود دارد.

برداشت: عشق آنقدر قوی و تاثیرگذار است که می‌تواند حتی بر شیران مسلط شود و آنها را تحت کنترل درآورد، مانند اینکه شتری که مهارش را به بینی‌اش می‌زنند به راحتی هدایت می‌شود.

برداشت: از خوش شانسی سعدی، به خاطر غمت گرفتار شده‌ام، ای کبوتر خوش‌آمدی که به دام شاهینی افتاده‌ای.

برداشت: ای مسلمانان! اشتیاق دیدار خوب‌رویان صبر و طاقتی برایم باقی نگذاشته؛[ای شما ظاهربینان که مرا منع و نکوهش می‌کنید،] آئین شما برای خودتان و دین من نیز برای خودم