غزل شمارهٔ ۶۲۳

برداشت: تو به ملاقات من می‌آیی و از برقراری ارتباط با من دوری می‌کنی، در حالی که احساسات و عشق من نسبت به تو هر روز بیشتر و بیشتر می‌شود.

برداشت: اگر با دل شادی می‌نوشی، این شاداب کننده است، و اگر بخواهی جان خود را بسازی، این نوشیدنی موجب خوشی و لذت می‌شود.

برداشت: اگر تو بر تلخ کامی من خنده بزنی، شایسته است زیرا  خنده‌ات خوشایند و شکرآور باشد.

برداشت: در دنیایی پر از سردرگمی و تنش، من در حالی که دستانم پر از درد و زخم است، به زیبایی تو مشغولم و درگیر احساسی عمیق و روحانی هستم که شبیه به آهنگی است که در قلبم طنین‌انداز می‌شود.

برداشت: زمانی که گل سعدی شکوفا می‌شود، صبح زود صدای بلبلان که بیدار شده‌اند به گوش می‌رسد.