غزل شمارهٔ ۶۲۲

برداشت: به هرگسی که میرسی با ملایمت و دوستی رفتار می کنی پس چرا وقتی به من میرسی انقدر ناز میکنی؟

برداشت: ای کسی که هنوز به درک واقعی دل‌های عاشق نرسیده‌ای، عشق حقیقتی است که اگر به آن با دیده‌ی مجاز نگاه کنی، معنا می‌یابد.

برداشت: هرگز به نصیحت‌های تکراری گوش نده و از یاد نبر که نباید بر دیگران عیب بگیری، به ویژه اگر خود وابسته به کسی باشی که در شرایط مشابه قرار دارد.

برداشت: پیش نماز که فردی است در حال راه رفتن، با طراوت و شاداب به سمت من می‌آید و می‌گوید: «من قبلهٔ دل‌های اهل ایمان هستم و تو در نماز خود سهل‌انگاری می‌کنی.»

برداشت: در یک روز به کسی گفتم که امیدوارم تو را به مقام و جایگاه بالایی برساند. او پاسخ داد که خودت دعا کن، اگر به چیزی نیاز داری.

برداشت: گفتم اگر گزش لب تو شبیه شیرینی باشد، من هم شیرینی را می‌چشم. او گفت اگر این‌گونه است، پس تو برای قصه‌گویی، داستان طولانی‌تری را شروع کرده‌ای.

برداشت: اگر ما خود را دوست و همراه دیگران بدانیم، اما در عمل به آنها ظلم کنیم، چه فایده‌ای دارد که در این شرایط بگوییم به پایمان در می‌آوریم؛ زیرا اگر تو به کمک ما نمی‌آمدی، چرا درها را باز می‌کنی؟