غزل شمارهٔ ۶۲۱

برداشت: به در اینجا یعنی بهتر. جمله‌ی امری است. بهتر است که طوطی خاموش باشد. معشوق را با سرو و طوطی قیاس میکند. و بهتر است سرو جای خود را بداند.

برداشت: هیچ‌کس دلش را به اختیار تو نمی‌سپارد، تو دام‌هایی گذاشته‌ای که دیگران را به دام خود می‌اندازی.

برداشت: تو خود چه زیبایی و جذابیتی داری که با چشمان فریبنده‌ات، عقل و هوش افراد عاقل را به چالش می‌کشی.

برداشت: از دوستی که با تو دارم و غیرتی که نسبت به تو احساس می‌کنم، عصبانی می‌شوم وقتی می‌بینم به دیگران نگاه می‌کنی.

برداشت: تو گفتی که نگاه به این کار نادرست است، اما تو با دل‌ربایی این کار را می‌کنی و خودت را بی‌گناه می‌دانی در حالی که برای دیگران تقصیر می‌تراشی.

برداشت: هیچ وقت یادتم نرود که با دوستانت به کوچک‌ترین اشتباهات اشاره کنی، همان‌طور که تو بارها و بارها بر روی آن‌ها تأکید می‌کنی.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند به مانند تو، دستانش را که به خون ناتوانان آغشته شده، زیبا و دلربا کند.

برداشت: اگر با دشمنان خود کنار بیایی و با دوستانت به تندی رفتار کنی، این نشان می‌دهد که در ارتباط با یارت درست عمل نمی‌کنی.

برداشت: تا زمانی که به موسیقی گوش می‌دهم، به نصیحت‌ها توجه نمی‌کنم. ای مدعی، تو فقط بیهوده نصیحت می‌کنی.

برداشت: اگر تو شمشیر به دست می‌گیری، من اینجا سلاحی در دست ندارم. وجود من مملو از آرامش و صلح است، در حالی که تو به جنگ و نبرد ادامه می‌دهی.

برداشت: اگر از سوی محبوب خود به خورشید نگاه نکنی، در حقیقت، تنها رو به دیوار کرده‌ای و به نور واقعی دست نمی‌یابی.

برداشت: سعدی، مراقب باش که از دل سخت و سنگین کافر ناراحت نشوی، چون او اصلاً نگران تو نیست که تو این‌قدر احتیاط می‌کنی.