غزل شمارهٔ ۶۲۰

برداشت: روز و بخت کسی که تو به او توجه کنی، مبارک و خوش‌یمن است و همچنین روزی که تو از کنار او عبور کنی، برایش خوش‌حال‌کننده و پربرکت خواهد بود.

برداشت: بنده‌ای که در کنار تو زندگی می‌کند، آزاد است و خوشحال است. سرزمینی که تو در آن سفر کنی، باعث خوشحالی اوست.

برداشت: اگر لبخند مانند شکر بزنی، دیگر هیچ مشتری‌ای نبات را نخواهد خرید.

برداشت: ای خورشید درخشان و ای سایه‌سار ما، فقط یک نگاه از طرف تو کافی است تا همه چیز را تغییر دهد.

برداشت: من به دوستی و وفاداری‌ام به تو ادامه می‌دهم، حتی اگر تو کینه‌ورزی و بدی را بیشتر کنی.

برداشت: من می‌توانم پیشنهاد کنم که سرم را در جلوی پای تو بگذارم، به شرطی که به این حرف کوتاه توجه کنی.

برداشت: مدت زیادی است که به یاد تو شب و روز را می‌گذرانم، اما تو در خواب هستی و به ندای صبح توجهی نمی‌کنی.

برداشت: می‌دانستی که تمام توجه و محبت من به تو معطوف است، به‌هوش باش اگر روزی به سویی دیگر نگاه کنی.

برداشت: تو گفتی که به زمان‌های مختلف به حالتی که من دارم نگاه می‌کنی، بله، زمانی که از روی قبر من عبور کنی، این کار را انجام خواهی داد.

برداشت: ای سعدی، لازم است که در عشق، برای محبوب خود آماده رویارویی با انتقادات و بی‌مهری‌ها باشی و خود را در برابر آنها محافظت کنی.

برداشت: ای حکیم، برای محافظت از خود در برابر تیرهای زهرآلود محبت و زیبایی خوبان، باید از عقل و تفکر خود به عنوان سپر استفاده کنی.