غزل شمارهٔ ۶۱۹

برداشت: چرا انگیزه و تسلط خود را بر من از دست می‌دهی؟ نکن که بدون دلیل مرا میان این دنیا به این سو و آن سو ببری.

برداشت: اگر یک روز از عشق تو دست بکشم، چه می‌شود اگر تو هم دل سرد و بی‌محبت شوی؟

برداشت: اگر به دلخواه خودت قدم به سوی ما نیفتی، با یاد ما چه اهمیتی دارد و اگر زبان خود را برگردانی.

برداشت: نگران نباش که ما از تو دست نمی‌کشیم، به اندازه‌ای که تو از ما کناره‌گیری می‌کنی.

برداشت: وجود من مانند قلمی است که بر روی کاغذی متعلق به تو قرار گرفته. اگر بخواهی، هر طور که می‌خواهی می‌توانی آن را بچرخانی و تغییر بدهی.

برداشت: اگر از من خسته شوی و از نگاه کردن به من بگزی، این کار را انجام بده.

برداشت: نمی‌دانم آن سپر از کجا به دست می‌آید که بتواند تیر غم و اندوه من را از آسمان دور کند.

برداشت: اگر از پا به سلامتی دست پیدا کنی، می‌توانی به راحتی به هر موضوعی فکر کنی. اما اگر از دست ملامت و سرزنش رنج ببینی، ممکن است جانت تحت تأثیر قرار گیرد و از حالت طبیعی خارج شود.

برداشت: دل من را به عشق تو تسلیم کرده‌ام، هرگز گمان نکن که تا پایان دنیا از این محبت و ارادت دور می‌شوم.