غزل شمارهٔ ۶۱۸

برداشت: هر کسی زیبایی، جوانی و اندام خاصی دارد، اما اینها به تنهایی جذابیت ندارند. تنها در صورتی که تو مانند یک سرو با طراوت و روح‌انگیز باشی، ارزش و لطف واقعی را معنا می‌بخشی.

برداشت: نگاهی به تو انداختم و دریافتم که چیزی از وجودت باقی مانده است؛ همه چیز نام دارند و تو تنها یک جسمی هستی، اما در عین حال حیاتی در پس این جسم وجود دارد.

برداشت: اگر تو خود را بپوشانی و کسی نتواند چهره‌ات را ببیند، اما اگر همین پرده را کنار بزنی، پرده‌هایی از مردم دیگر نیز نمایان می‌شود.

برداشت: تو نمی‌دانی چرا فردی به تو خیره می‌شود، تا زمانی که کسی مانند تو پیدا شود که در او خیره بمانی.

برداشت: تو با مژه‌های خود همچون تیری بر جان من می‌زنی، اما من که پوست نازکی دارم، نگفتم که تو اینقدر سفت و محکم هستی.

برداشت: هر چه در مورد زیبایی‌ات بگویند، واقعاً به حقیقت عیب آن است که تو با ما به اندازه‌ای که باید محبت و ارادت نداری.

برداشت: دیگر رمق و قدرتی برای تحمل غم تو باقی نمانده است. یک نفر مجروح چه مقدار توان برای تحمل دارد؟ کار را یکسره کن تا نشان دهی که چگونه است.

برداشت: من دیگر نمی‌توانم بیشتر از این صبر کنم که تو هر لحظه با دیگران باشی و من را در آتش longing و حسرت رها کنی.

برداشت: اگر کسی بمیرد عجیب است که شخص دیگری زنده نباشد تا او را از در خود بیرون کند و دوباره به سویش فراخواند.

برداشت: ای سعدی، اگر قدم‌های تو نتواند تو را به هدف برساند، لااقل در جستجوی آن هدف، عمرت را به پایان برسان.