غزل شمارهٔ ۶۱۷

برداشت: لغت نامه دهخدا: سردست برفشاندن یعنی غضب کردن

برداشت: چگونه ممکن است دلم از تو برنجد؟ در حالی که حتی نمی‌توان تصور کرد که از دهان شیرین همچون شکر تو کلام تلخی بیرون بیاید.

برداشت: بیا و لحظه‌ای را با هم بگذران و صحبت کنیم؛ من به شدت تشنه هستم و نیاز دارم تا از زندگی و تجربیاتم بگویم و بشنوم.

برداشت: من ناراحتی‌ها و غم‌های خود را به کسی نمی‌گویم، چون او به من گفته است که رنگ چهره‌ام می‌گوید چه حالی دارم؛ کافی است به صورتم نگاه کنی تا بفهمی چه بر من می‌گذرد.

برداشت: عجبی ندارد که من سخنانی پرشور و سوزان می‌گویم. چیزی عجیب‌تر این است که اگر من در آتش احساساتی که دارم بسوزم، نشانه‌ای از آن نداشته باشم.

برداشت: دل عارفان را تسخیر کرده‌اند و آرامش پرهیزگاران را گرفته‌اند؛ زیرا تمام شهدای عشق، در زیبایی چهره و عمق معانی تو حبس شده‌اند.

برداشت: من هیچ عهدی را نقض نکرده‌ام؛ زیرا هیچ حرفی جز تو را به زبان نیاورده‌ام، ولی تو خود در دل و جان من جای داری.

برداشت: اگر به هر کسی دنیا بدهند، چیزی ارزشمند از دست رفته است و اگر به هر قیمتی به فکر خریدن آخرت باشی، این کار بی‌فایده و بی‌هیچ هزینه‌ای است.

برداشت: اگر تو مانند من را ببینی و جایی برای من پیدا کنی، هیچ کس دیگری را نمی‌توانم پیدا کنم که به جای تو باقی بماند.

برداشت: چقدر زیباست که بخواهم درباره زیبایی‌ات با هزار زبان صحبت کنم، اما هنوز وقتی نام تو را می‌آورم، از ناتوانی در توصیف تو خجالت می‌کشم.

برداشت: دوست گرامی، نیازی به نصیحت تو ندارم، چون وقتی به او نگاه می‌کنم متوجه می‌شوم که در دل ما چه اتفاقاتی در حال وقوع است که تو از آن بی‌خبری.

برداشت: به دشمنم بگو که با تیرش نمی‌تواند به راحتی مرا از پا درآورد. اگر می‌خواهد خبری بدهد، بگو تا جانم را برای خوشحالی‌اش فدای او کنم.

برداشت: عشق من به بت، به قدری عمیق است که حتی زیبایی‌های لیلی هم در برابر او هیچ ارزش و نشانه‌ای ندارد. اگر این ماه را ببینی، دیگر هیچ تمایلی به یادآوری سمر (شهر لیلی) نخواهی داشت.

برداشت: دل بیمار سعدی به خاطر عشق به تو به درد آمده و به خون نشسته است. نه تو او را به وصل و دیدار می‌رسانی و نه از مرگ و نابودی او نجات می‌دهی.