غزل شمارهٔ ۶۱۶

برداشت: وجود انسانی یک حقیقت روحانی و بارز است، و اگر این روح به کمال نرسد، زیبایی و جمال انسان به حقیقت نمی‌رسد. در واقع، نمی‌توان صرفاً به جسم و مادیات اکتفا کرد، زیرا زیبایی واقعی در عمق وجود و روح انسان نهفته است.

برداشت: اگر تو نیز همچون دیگران از خاک و گل ساخته شده‌ای، به زیبایی و لطافت خود توجه کن و بدان که مانند گل‌های بهشت باید به صفات نیکو و روحانی برای رسیدن به کمال تلاش کنی.

برداشت: به هر چیزی که در دنیا نگاه کردم و خواستم بگویم شبیه توست، متوجه شدم که تو از همه آن‌ها زیباتری.

برداشت: هر انسانی که به او نگاه می‌کنم، ترکیبی از روح و جسم است، اما تو از سر تا پا فقط جان و روحی ناب هستی.

برداشت: اگر در آینه چهره خود را ببینی و دل بسوزانی، مانند من خواهی شد و به درمان مشکلات خود خواهی رسید.

برداشت: دل کسی که به زیبایی موهایت وابسته است، چگونه می‌تواند با این همه آشفتگی کنار بیاید؟

برداشت: من که به تو اعتراف کرده‌ام که بنده‌ات هستم، برخورد تو با من هر طور که باشد، چه با محبت و چه با تنبیه، برایم قابل قبول است.

برداشت: اما برخلاف نظر بزرگ‌ترها که می‌گویند هیچ کاری نکن، انجام بده آنچه شایسته است، نه هر آنچه امکانش را داری.

برداشت: امیدوار نباش که از تو دست بکشم، چون غمی که از تو به من می‌رسد را نمی‌توانم فراموش کنم.

برداشت: اگر من برای جان تو فدای خودم شوم، چه اشکالی دارد؟ این مانند قربانی کردن گوسفند در عید قربانی است.

برداشت: روان پاک و روشن سعدی مانند شمعی است که در مجلس تو روشنایی می‌بخشد، اما اگر آن را ناسیته رنج بکشی و نسوزانی، به هیچ دردی نمی‌خورد.