غزل شمارهٔ ۶۱۵

برداشت: نمی‌دانم واقعاً در این دنیا کجا هستی، چون همه چیز در این جهان و آنچه که در آن است، فقط شکل و ظاهری است و تو روح و جان هستی.

برداشت: عاشقان به سمت تو می‌آیند و تو با محبت خود آنها را در دام می‌کشی، زیرا هر کسی که تو او را بگیری، از خود و مشکلاتش رهایی می‌یابد.

برداشت: مرا درباره حال و احوالم نپرس، زیرا به هر صورتی که تو بخواهی توصیفم می‌کنی. همچنین نگو که چه نامی یا لقبی برای من به کار می‌بری، زیرا اینها برای من اهمیت چندانی ندارد.

برداشت: چنان مجذوب و شگفت‌زده می‌شوی از دیدن کسی در نخستین نگاه که دیگر نمی‌توانی مجدداً به او نگاه کنی.

برداشت: تو پرده‌ای را برابر خود قرار دادی و از شوق زیبایی‌ات، رازهای پنهان به بیرون آمد.

برداشت: ما بر روی آتش عشق تو نشسته‌ایم و بخار اشتیاق در فضا پیچیده است، اما تو حتی لحظه‌ای هم درنگ نکردی تا شمعی برافروزی.

برداشت: هرگاه به یاد تصویر زیبایت می‌افتم، نمی‌دانم چه بگویم از اینکه معانی مختلفی در ذهنم شکل می‌گیرد.

برداشت: من گناهی نمی‌بینم در خیره شدن به چهره جوانان، زیرا پیرترها بهتر از دیگران به ارزش روزهای جوانی آگاهند.

برداشت: اگر تو از خواب و مستی بیدار نشده‌ای، نمی‌دانی من شب تا صبح در زحمت و تلاش نشسته‌ام.

برداشت: ای نسیم صبح، من نمی‌دانم چگونه به سوی دوست بروم، اما تو که به آنجا می‌روی، خواهش می‌کنم سلام من را به او برسان.

برداشت: سر سعدی به هیچ وجه از چنگال تو رها نخواهد شد؛ تو او را به اسیری گرفته‌ای، پس او را همان‌طور که خودت می‌خواهی، بکش.