غزل شمارهٔ ۶۱۱

برداشت: بهار فرا رسیده و این فصل زیبا باعث می‌شود که هر لحظه دل آدمی به باغی شاداب پرواز کند. در این زمان، هر پرنده‌ای با نوای دلنوازش به رقص و آواز می‌پردازد.

برداشت: گویی نسیم خوش نوروزی به دم عیسی دمیده شده است که باعث می‌شود خاک مرده جان دوباره بگیرد و زندگی و عطر تازه‌ای به خود بگیرد.

برداشت: سرو زیبای باغ به رقص و تماشای خود پرداخته است. تو هم ای سرو روحانی، یک بار به خودت اجازه بده که در این فرایند رقص و جلوه‌گری شرکت کنی.

برداشت: در هر کوچه و خیابانی، دختری زیبا مانند پری به بازی چوگان مشغول است، گویی تو هم مانند او زیبایی خاصی داری که می‌توانی با زلف‌های خود چوگان بسازی.

برداشت: با ترفندها و هوش زیادی که دارم، هرگز نمی‌توانم مانند این دختر زیبا و پرجذبه، برنده شوم.

برداشت: ای باغبان، سروی زیبا و دل‌انگیز برای من بیاور، چون تا به حال چنین گلی در باغ ندیده‌ام.

برداشت: تو همچون آهویی هستی که نمی‌گذاری مرا از دست بگذاری. تا زمانی که من نیز مانند تو از دست تو فرار کنم و به بیابانی بروم.

برداشت: من نمی‌دانم چگونه می‌توانم زیبایی تمام‌نشدنی چهره‌ات را توصیف کنم، زیرا وقتی به آن فکر می‌کنم، به شدت متحیر و سرگشته می‌شوم. کسی که در حیرت است، نمی‌تواند چیزی بگوید.

برداشت: اگر دل امیدی دارد، به وصال توست و اگر غمی در کار است، کنار تو به پایان می‌رسد.

برداشت: پزشک از من به ستوه آمده که سعدی، داستان را کوتاه کن زیرا نمی‌دانم چگونه باید دردت را درمان کنم و به جز صبر، راه دیگری وجود ندارد.