غزل شمارهٔ ۶۱۰

برداشت: من غلام توام؛ اگر با محبت مرا فرا می‌خوانی، حاکم منی و اگر با خشم و غضب مرا دور می‌کنی، نیز با من به گونه‌ای رفتار می‌کنی که من بنده تو هستم.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند بر تو برتری یابد، زیرا تو شبیه هیچ‌کس دیگری نیستی.

برداشت: به هر کسی در این دنیا توجه کن، اما ما را از هیچ چیزی محروم نکن.

برداشت: به تو می‌گویم که این درد و رنجی که از عشق در دل دارم را، زیرا می‌دانم تو خود دارو و درمان آنی.

برداشت: باز پرسیدم چه نیازی به کلام است وقتی که تو در دل دیگران هستی و خودت همه چیز را می‌دانی.

برداشت: عقل در حال پرورش نفس است تا بتواند کنترل او را از طبیعت خارج کند و به سمت هدف‌های بالاتر هدایت کند.

برداشت: عشق به تقوا چه می‌گوید؟ با ما درگیر نشو، چون از عهده‌اش برنمی‌آیی.

برداشت: چه کسی می‌داند عشق واقعی چیست، در حالی که گرفتار خواسته‌های دنیوی است؟

برداشت: خودپرستان فقط به ظاهر افراد نگاه می‌کنند، در حالی که افرادی که پاک‌نهادند به آفرینش و قدرت خداوند توجه دارند.

برداشت: شبی فرا رسید که عارفان بتوانند در آن تجربه‌ای از حال روحانی و حسی عمیق داشته باشند.

برداشت: رقص زمانی زیبا و دلنشین خواهد بود که تو انرژی و شوق خود را در برابر دنیا به نمایش بگذاری و احساساتت را به همه نشان دهی.

برداشت: داستان عشق پایانی ندارد؛ صبر به دست می‌آید و درد دل پنهان می‌ماند.

برداشت: ای سعدی، دیگر از این داستان‌ها صحبت نکن، تا مردم نگویند که تو در حال داستان‌گویی هستی.