غزل شمارهٔ ۶۰۹

برداشت: من امیدوارم که اگر دوباره به سوی من برگردی، جانم را فدای پای تو کنم و هیچ قربانی دیگر از این کمتر را برای تو مناسب نمی‌دانم.

برداشت: من به بخت و تقدیر خود امید دارم که عمرم مدت زیادی ادامه داشته باشد، مانند بارانی که از ابر نیکی به زمین تشنه می‌رسد.

برداشت: اگر میان عاشق و معشوق فاصله‌ای وجود داشته باشد، در این بیابان، درختی به زیبایی ارغوان می‌تواند جایگزین هر نوع زشتی و ناپسندی شود.

برداشت: آیا لیلی نمی‌داند که بدون دیدار من، زندگی‌ام همچون زندانی است و دنیا بر من تنگ و محدود شده است؟

برداشت: متاسفم که نتوانستم ارزش زمانی را که در کنار تو بودم، درک کنم. آدمی فقط زمانی می‌فهمد که چه چیزی را از دست داده که در دوری و جدایی به درد و رنج بیفتد.

برداشت: من به خاطر تو و زیبایی‌های پیچیده‌ات به دام افتاده‌ام، زیرا دل من به تو وابسته است و هر رشته موی تو برایم نشانی از پریشانی و عشق است.

برداشت: این چه شور و شوقی است که در چشمان تو وجود دارد و دل‌ها را مانند غنایم می‌رباید. آیا در زمان ما هنوز هم در شیراز عذابی وجود دارد؟

برداشت: نمی‌توان خون سعدی را به ناحق ریخت. واقعا اگر تو دستور یا فرمانی از خواجه داری، این کار ساده‌ای به نظر می‌رسد.

برداشت: زمانی که رفته است، دوباره برمی‌گردد، اما باید صبر کرد، زیرا هیچ بهاری بدون زمستان به دست نمی‌آید.