غزل شمارهٔ ۶۰۸

برداشت: ای سرو باغ، تو روح و جان زیبایی‌ها و لطافت‌های جهانی.

برداشت: بهتر است که در کنار تو بمیریم، زیرا زندگی بعد از تو برایم سخت و ناخوشایند است.

برداشت: چشمان تو مانند جادوی نخستین هستند و در عین حال، تو باعث آشوب و فتنه‌ای شگرف و نهایی در دوران معاصر هستی.

برداشت: وقتی که نام تو در میان نباشد، انگار که در دنیای مادی وجود ندارد.

برداشت: کسی که برای تو از سفر برمی‌گردد، نیازی به آوردن پیشکش یا سوغاتی ندارد.

برداشت: اگر از آمدن تو خبر بدهند، من جانم را فدای این خوشحالی می‌کنم.

برداشت: برای رهایی از اندوه دل، جز با امید به شادی نمی‌توان کاری کرد.

برداشت: اگر به خودت نگاه کنی، وجودت چنان شگفت‌انگیز است که از حیرت در می‌مانی.

برداشت: اگر صلح و آشتی کنی، این کار در فصل بهار و با مهربانی بسیار زیبا و لطیف خواهد بود.

برداشت: سعدی رنگ سبز را که نماد دوستی است، می‌پسندد و در کنار آن رنگ ارغوانی که نشان‌دهنده خدای خود است، برایش اهمیت دارد.

برداشت: این شخص را ببین که با وجود اینکه دوران جوانی‌اش را فراموش نکرده، هنوز هم پیر شده است.