غزل شمارهٔ ۶۰۷

برداشت: چرا من قلبم را به تو سپردم در حالی که تو آن را می‌شکنی؟ چه اشتباهی از من سر زده که حالا دیگر به من توجه نمی‌کنی؟

برداشت: دل و جانِ من درگیر و مشغولِ تو است. اما وقتی تو هستی، به این طرف و آن طرف نگاه می کنم (مثلِ رد گم کردنِ امروزی!) تا دوستانم و کسانی که با آنها مشغول صحبتیم متوجه نشوند که تو شخص مورد نظر منی.

برداشت: دیگران وقتی از دید و اطراف آدم دور می‌شوند، از دل هم فراموش می‌شوند، اما تو آن‌چنان در قلب من جا داری که مثل جان در بدن هستی.

برداشت: تو مانند هما هستی که وقتی سایه ات بر کسی بیفتد، او را به پادشاهی می رسانی و من آن گدا که بیچاره و زخمی ام. اما اگر تو بر من سایه بیفکنی، من حس پادشاهی می کنم و سلطان خواهم بود.

برداشت: مانند بندگان و خادمان برای عرض سلام به نزدِ تو می آیم و به تو خدمت می کنم. و اگر جوابِ سلامِ من را هم ندهی، باز هم حق داری چون این جایگاه را داری که بخواهی تکبر و خودخواهی کنی.

برداشت: مرد (هر آدمی) راضی است که مانندِ گوی که در پایِ چوبِ بازیِ چوگان می افتد، در پایِ تو بیفتد و تو با آن ساعدِ سفید و نقره گونِ خودت او را مانندِ چوگان که گوی را می زند و به سمتی پرتاب می کند، بزنی

برداشت: مستی که ناشی از شراب است، نادان و ناروشن است.مستی و بی خویشیِ ناشی از عشق خوب است.

برداشت: اگر تو با این صفات و ویژگی‌های خود و با این ناز و خرام، در باغ بخرامی، باغبان که تو را دید، خواهد گفت که تو همان درخت سرو هستی که در چمن روییده است.

برداشت: من نمی‌توانم از شاخه ی درختِ امید تو میوه ای بخورم. ناامیدم از این که بتوانم به تو برسم. چون مطمئنم که تو مرا ریشه  کن خواهی کرد.

برداشت: ای سعدی! اگر می خواهی که از سفره ی تو نیز بخورند، باید بدانی که از سفره ی فقیران، وقتی می خورند که شیرین و چرب باشد. غذای خشک و ساده فقیران را نمی خورند. پس اگر می خواهی مقبول باشی، چرب زبانی و شیرین سخنی کن