غزل شمارهٔ ۶۰۵

برداشت: بهتر است که یک نفر خوش‌قد و قامت در میان جمع باشد تا اینکه گروهی از درختان زیبا و سرسبز در یک باغ باشند.

برداشت: عدم آگاهی و نادانی باعث می‌شود که کسی بخواهد دوری از صحبت‌های دوست را با تماشای گل‌ها و زیبایی‌های طبیعی پر کند.

برداشت: ای کسی که هرگز زیبایی را جز در آیینه ندیده‌ای، تو مانند خودت هستی.

برداشت: اگر خود را همتای من محسوب کنی، طبیعی است که به کسی مانند من نگاه نمی‌کنی.

برداشت: در دهان تو چیزی نمی‌گویم زیرا کلامی در آن جای نمی‌گیرد.

برداشت: بدنت در لباس پیرهنت مانند روحی است که در بدن حضور دارد.

برداشت: کسی که تو را برهنه ببیند، می‌گوید که این اندام زیبا مثل گل است و نیازی به لباس ندارد.

برداشت: وجود تو آن‌قدر پرنور و روشن است که خطا در آن معنا ندارد. در حقیقت، خطا و نقص در کنار تو جایی ندارد.

برداشت: اگر باد به من بوزد، همه چیز را خواهد برد چون دیگر هیچ چیزی زیر این لباس ندارم.

برداشت: وقتی که انسان در مشکلات و گرفتاری‌ها قرار می‌گیرد، اگر راه حلی برای مشکلاتش پیدا نکند، باید به ناچاری و بیچارگی تن در دهد.