غزل شمارهٔ ۶۰۴

برداشت: زندگی بدون دوستان مانند مرده‌ای است که در کفن خوابیده باشد. در واقع، وجود دوستان و همراهان در زندگی ارزش و حیات به آن می‌دهد و بدون آن، زندگی بی‌رمق و بی‌معناست.

برداشت: زندگی بدون تو نمی‌تواند شادی باشد؛ همان‌طور که وجود روح برای بدن ضروری است.

برداشت: وقتی نسیم به باغ‌ها می‌وزد، در هیچ چمنی مانند تو، سرو با شکوهی پیدا نمی‌شود.

برداشت: بیت به این معناست که ظهور یک خورشید در شرایطی که امکان‌پذیر نیست، شبیه به این است که نوری از جیب یک پیراهن بیرون بیاید. اشاره دارد به این که بعضی چیزها در واقعیت نمی‌توانند رخ دهند و این امر غیرممکن است.

برداشت: آن صورت خوش و زیبای تراشیده‌اش، چنان که زلف‌هایش را تاب می‌دهد، حقیقتاً بلایی بزرگ و جذاب است که زیر هر رشته و تاب آن نهفته است.

برداشت: در خیابان عشق، بازار پررونقی وجود دارد که ارزش هزار جان را ندارد.

برداشت: اگر تصمیم بگیری که من را ببخشی، باید بدان که من در این دنیا هیچ چیز کمتر از یک فقیر ندارم.

برداشت: هفت کشور امروز بدون آثار سعدی، جمع نمی‌شوند و محفل نمی‌گذارند.

برداشت: از دو حالت خارج نیست: یا دل تو به شدت سنگی شده که هیچ احساسی احساس نمی‌کنی، یا این که آنچه گفته می‌شود به گوشت تو نمی‌رسد و توجهی به آن نداری.