غزل شمارهٔ ۶۰۳

برداشت: اگر بخواهی محبت کنی یا نخواهی، من از تو دور نخواهم شد چون برای من بهترین گزینه‌ای.

برداشت: مانند سروی که در باغی راست و مستقیم است، در ذهن من نمی‌گنجد که چه جایی برای سروی وجود دارد، زیرا او به مانند روحی درون بدنی است.

برداشت: نیازی به به دام انداختن و شکار کردن نیست، همین که چادر از روی چهره‌ات کنار بزنید کافی است.

برداشت: دست‌های سفید و زیبا را در میدان جنگ نپوشان، زیرا با سادگی می‌توانی مانند یک جنگجو شمشیر بزنی.

برداشت: مبارزان سرزمین‌ها دشمنان را می‌شکنند، اما تو چه اتفاقی برایت افتاده که دل دوستانت را می‌شکنی؟

برداشت: عجب نیست که دنیا و اطراف تو در شگفتی هستند، خود تو هم در آینه به زیبایی خود شگفت‌زده‌ای.

برداشت: وقتی زیبایی چهره‌ات را در نظر می‌آورم، متوجه می‌شوم که حقیقتی وجود دارد که دیگر به ما نگاه نمی‌کنی.

برداشت: تصحیح AI: اگر کسی در آینه نگاهی به خود بیندازد و این حد صفت زیبایی را مشاهده می‌کند؛ ناگزیر دچار ظلم، بی‌احترامی، خودبزرگ‌بینی و منیت می‌شود. (AI: اگر کسی در آینه نگاهی به خود بیندازد، در واقع عیب‌ها و ناهنجاری‌های خود را مشاهده می‌کند؛ مانند ظلم، بی‌احترامی، خودبزرگ‌بینی و منیت.)

برداشت: در دهان تو کلام و سخن نمی‌گنجد، من هیچ انسانی را ندیده‌ام که اینقدر شیرین و دلنشین سخن بگوید.

برداشت: شنیده‌ای که آثار سعدی از شهر شیراز به دیگر نقاط دنیا فرستاده می‌شود، مانند بویی که از گلی تازه به مشام می‌رسد.

برداشت: تصحیح AI: آیا جز این بود که نام نیکویت بر زبان من جاری شد؟ و نام من در جهان به خوش‌سخنی شهره شد. (AI: آیا جز این بود که نام نیکویت بر زبان من جاری شد؟ در حالی که به زیبایی سخن می‌گفتم، نام من در جهان فراموش شد.)